یک نعلبکی پر از انسانیت

amores perros

2006-12-22T23:35:00.000-08:00

Love is betrayal
Love is anguish
Love is sin
Love is selfish
Love is hope
Love is pain
Love is death
What is love ?
Love's a bitch (amores perros)

پرنوگرافی لفظی مردان ایرانی

2006-10-26T03:40:00.000-07:00

مردان و پسرانی که دور و برمان می بینیم، روزانه، از الفاظ و لغات جنسی مکررا استفاده می کنند. برای نشان دادن "مرد بودن شان" و تسط گفتمان مردانه بر فرهنگ زبانی از لغات جنسی مختلف نظیر فحش ها استفاده می کنند و آنرا مایه افتخار می دانند. اگه دختری از این کلمات استفاده کند سریعا واکنش همه را بر می انگیزد که دختره فلان است و بهمان است اما داستان متناظرش برای پسران همچین برخوردی را در پی ندارد. اما در کل این کلمات جنسی بیش تر از اینکه جنبه مطرح شده مورد توجه باشد باید از منظر ضد زن بودن کلمات جنسی به کار برده شده، مورد نقد قرار بگیرد و باعث از بین رفتن این کلمات شویم.
مورد دیگری که پسران اغلب خیلی دوست دارند در موردش حرف بزنند، حرف زدن در مورد سکسهایی است که داشته اند و ابراز قدرت نمایی خویش است. خیلی خوش بینانه هم که ببینیم و پسرهایی را پیدا کنیم که به سکس نه به عنوان لذت بردن خویش و به عنوان لذت دو طرفه می نگرند باز هم سکس شان را با آب و تاب تعریف می کنند و با جزئیات تمام از کنش های جنسی خود و شریک شان حرف می زنند و می خواهند اوج لذت و قدرت شان را در زبان به شنونده منتقل کنند. اما کافی است که با طرف مورد نظرشان رابطه عاطفی یا ازدواج پیدا کنند تا تمام این صحبت ها رنگ ببازد.
کسی که تا دیروز خیلی راحت در مورد شریک جنسی اش حرف می زد، امروز دیگر کلمه ای از سکس با شریک اش حرفی به میان نمی آورد. تصمیم گرفتن در مورد اینکه چه حرفی زده شود یا زده نشود به تصمیم فردی بستگی دارد اما اینجا اتفاق دیگری می افتد و آن این است که فکر می کند اگه از رابطه جنسی اش با دوست دخترش یا زن اش تعریف کند شنونده هم (که معمولا مرد است) به فکر سکس یا آن فرد می افتد و پاکی و عصمت شریک جنسی اش که حالا رابطه ای عاطفی هم با آن به خطر می افتد. این پسران برای بقیه دختران این عصمت را قائل نیستند و حتی یک جوری می خواهند آن دختر را برای رفیق شان که شنونده داستان داغ آنهاست "جور" کنند و در واقع قدرت انتخاب و قوه تصمیم گیری را برای زنان قائل نیستند. همین طور وقتی هاله مقدسی بر روی زنان تحت مالکیت شان می کشند دقیقا به همین دلیل است که نباید زنان شان با مردان دیگر ارتباط داشته باشند و حتی سکس با دیگری به سرشان نیز نزند و به فکر دوستان شان نیز خطور نکند.
دوستان زیادی اعم از مسلمون، کمونیست و لیبرال داشتم و دارم که می توانم مثالهای متعددی را ذکر کنم، اما همه شان در این مورد مشترک هستند که قداست خاصی برای "دوست دختر فابریک" و یا "همسر" و یا هر کسی که با اون رابطه ای فراتر از ارتباط جنسی دارند قائل هستند و حاضر نیستند این هاله مقدس به هیچ وجهی از بین برود.
این افراد دیگر شرکاء جنسی خود را یک انسان نمی بینند و به خود اجازه می دهند در موردشان و لحظات خصوصی اون دختران و زنان تعریف کنند و در آخر هم اگه حرفی شد بگویند که "اون که به درد دوستی نمی خورد، به همه جز خواجه حافظ شیرازی داده!" باور کنید این جملات را کسانی می زنند که ادعای روشنفکری شون را باید با کامیون کشید اما لحظه ای هم به مغزشون این مطالب خطور نمی کند که باید احترام برای تمام انسانها از جمله تمامی شرکاء جنسی شان قائل شوند نه اینکه یکی را بر سر در دوازده بگذارند و بقیه را قاب دستمال ببینند. این روشنفکری مردانه به درد لای جرز می خوره. این تفکر دقیقا در کاسه غیرت مردان ایرانی جا میگیرد، جایی که بوی تعفن آن همه جا را برداشته است !
پ.ن: شاید مطلبم بیشتر به درد حرف زدن می خورد نه نوشتن و بیشتر به صورت گفتاری نوشته شده.

بیانیه‌ی پنلاگ در باره ی بازداشت کیانوش سنجری

2006-10-20T07:33:00.000-07:00

کیانوش سنجری عضو کانون وب‌لاگ‌نویسان ایران (پنلاگ)و عضو جبهه متحد دانشجویی روز ۱۶ مهرماه در درگیری‌های اطراف خانه‌ی آیت‌الله بروجردی دستگیر شده است و از سرنوشتش اطلاعی در دست نیست. مانگران وضعیت کیانوش سنجری هستیم و دستگیری وی را محکوم می کنیم. از همه ی اعضا ی پنلاگ و دیگروب‌لاگ‌نویسان می خواهیم که خبر دستگیری کیانوش رامنتشرکنند وبرای آزادی فوری و بدون قید و شرط او بکوشند.
کانون وب‌لاگ‌نویسان ایران-پ

ماه رمضان آمد

2006-09-24T01:22:00.000-07:00

و ای مسلمانان روزه بگیرید و از محدودیت خودساخته خود لذت ببرید، همانطور که پدرانتان در جهل و نا امیدی با روزه باسن خویش را پاره کردند.

قم سکسی تر از تهران است !

2006-08-25T10:38:00.000-07:00

عصرهای جمعه وقت خوبی برای گشت زدن تو اینترنت و خواندن مطالب مختلف هست. از فوروم پرشین تولز در مورد سرویسهای گوگل و ریسور و آموزش ای اس پی دات نت بگیر تا مقالات لموند دیپلماتیک ...

یکی از مطالبی که خیلی توجه ام رو جلب کرد مربوط به سرویس گوگل ترند بود که می توان دید در چه منطقه ای از کره زمین، کدام شهرها و کدام زبان ها یک کلمه بیشتر توسط گوگل سرچ شده است. خیلی جالب بود که ایران و باقی کشورهای مسلمان در صدر فهرست سرچ کلمه "Sex" بودند و واقعا روی امام جمعه و رهبر معظم را سفید نمودند. اینقدر این برنامه های تلویزیونی تو مغز مردم چرت و پرت می کنند، و حتی جدیدا تشویق به ازدواج موقت (بعدا مطلب مفصلی در این رابطه می نویسم) می کنند و می گویند باید سن ازدواج را پایین آورد، باز هم نتوانستند جلوی نیاز خیل کثیر جوانان رو برای آگاهی داشتن از مسائل جنسی، بیماری های مربوط به آن، پوزیشن های مختلف سکس، آموزش لذت بردن بیشتر و هزار و یک مورد دیگر را بگیرند و در واقع جمهوری اسلامی با این نیاز سر سازگاری ندارد و حالا که یک آمار درست و حسابی و معتبر منتشر می شود می بینیم که این نیاز به دانستن و بیشتر لذت بردن چقدر زیاد است و در جو کشورهای مسلمان که جایی برای بروز نیاز جنسی وجود ندارد مردم رو به دنیای مجازی می آورند. در ضمن خودم امتحان کردم که اگر که کلمه سکس را به فارسی از گوگل ترند تایپ کنید، و شهرها را نگاه کنید می بینید که شهر شهید پرور اردیبل که به عنوان یکی از مذهبی ترین شهر ایران شناخته می شود در مکان اول و قم در مکان پنجم است ! جالب اینکه تهران دوازده میلیونی در ده شهر اول نیست !

در ضمن این مطلب را در اینجا هم بخوانید

تلخی و شیرینی

2006-07-23T00:23:00.000-07:00

یک داستان کوتاه

طبق معمول کلید اتاق تو دستمام از عرق دستم داشت خیس می شد و در اتاق به بسته بودن خشکیده بود. این هفته جهنمی داره تموم میشه ؟ مطمئن نبودم. جلوی شیشه ای نشسته بودم و به بیرون نگاه می کردم. بی هدف تر از کاغذی که تن خود را به باد سرد پاییز سپرده. یا شایدم خاکستر بودم. تنها صدای تلفن زرد رنگ و قدیمی اتاقم کمی از جام می پریدم و با سردی سلامی می گفتم و گوشی را می گذاشتم چون مطمئن بودم اون طرف خط اون کسی که من می خواهم نیست.

این قدر آهنگ های عاشقانه و غیر عاشقانه را الکی عقب جلو کردم دیگه خسته شدم. حتی ملافه ام بوی کثافت می دهد و به زور خوابیدن رویش را دوست ندارم اما چه کنم که بازم مجبورم با چشمایی که از خواب زیاد پف کرده اند دوباره بخوابم ؟ اگه نخوابم چی کنم ؟ شیشه عرق سگی را گذاشتم کنار دستم و ته استکان ها پشت سر هم می روند بالا و پایین و حتی سرعت دست را نمی توانم تشخیص بدم. سک، تلخ، زهر مار مثل زهر ماری زندگی و شیرینی مرگ.

اگه چشمات بگن آره هیچ کدوم کاری نداره !

اما هفت روز دویست و چهل ساعته هست که ازت کوچتکترین خبری ندارم. با خودم بیشتر اینو می خوانم که "آتشی در سینه دارم جاودانی" .... جاودانی؟ چرا جاودانی؟ خودم رو تو آینه نگاه می کنم. صورت تکیده ای می بینم که الکل و نیکوتین داغونش کرده ... یادم نمی یاد آخرین باری که به صورتم آب زدم کی بوده. یا فقط خواستم خون بالا اومده از معده ام رو پاک کنم یا واقعا از خنکی آب می خواستم لذت ببرم. فقط می دونم که ذهنم درد می کنه. امروز روز قرارمون بود اما من تنها بودم. اینقدر اخلاقم گهی شده که کسی طرفم نمی یاد. به جهنم.

تو بیا تا دلم نکرده فریاد !!!! ؟ !!!

دل من فریاد نکرده ؟ کم مونده خودشو بکشه ... ذهنم درد می کنه. ساعت ها بی هدف از تکه کاغذ بادی به شیشه نگاه می کنم ... ساعت پنج بعد الظهره یا خروس خوان نماز گندآب صبح ؟ چه اهمیتی داره ؟ فیلتر سیگار مزه داره ؟ اره اره تلخه تلخه، به تلخی زندگی و شیرینی مرگ.

لطفا یه قهوه فرانسه بدون شیر و شکر. کافه نادری یا کافه کوپه. چه فرقی می کنه. مهم اینه که این هفته حتی کوچکترین تماسی ازت نداشتم. خودم رو با عکس ات و صدای تار سرگرم می کنم اما آیا افاقه می کنه ؟ حتی من بیچاره نمی دونم که چرا تماس نگرفتی ؟ اتفاقی واست افتاده ؟ نیافتاده ؟ فقط می دونم که کسی طرفم نمی یاد و من به لحظات با تو بودن و با تو خندیدن و با تو سکوت کردن فکر می کنم. شاملو هم پس می زنم و صدای سنگین اش گوشم رو اذیت می کنه. باز خوبه تنهام و کسی مزاحمم نمی شه. حال هیچ کس و هیچ کی رو ندارم. کشون کشون خودم رو به دستشویی می رسونم. تا در توالت رو می دم بالا هر چی خوردم بالا می آرم. اما من که چیزی نخوردم ؟ وقتی تلخی عرق و سوزناکی شیره معده رو تو دهنم حس کردم اینو فهمیدم و چه مزه ای .... به تلخی زندگی و شیرینی مرگ. می خواستم شعری بنویسم که بگم نمردم اما اینقدر خودکار رو نزدیکی پاشنه ام فشار دادم که سوراخ شد و خون سرازیر شد روی پام و خشکید. من چی ... من نخشکیدم ؟

چرا تماس گرفته نشد ؟ خودمو گول می زنم. میگم حتما تماس میگیره. می دونم چه مشکلاتی داشته. اما جواب چند تا نامه من رو نمی توانسته بده ... فقط کافیه می نوشت که حالم خوبه. نمی دونم چرا اینقدر احوالاتم به شرقی ها و عشق شرقی نزدیک شده. با خودم کلمات جویده شاملو رو بیشتر نوشخوار می کنم و اینقدر کیف پولم رو بوسیدم که خیس شده. دیوونه نشده باشم ؟ بازم فرقی نمی کنه. وقتی که تماس نگرفتی دیگه چه فرقی می کنه ؟

مگه تن من می توانه بدون تو زنده باشه ؟!!!

چه کار کنم ؟ چه غلطی می توانم بکنم ؟ دستم هیچ جا بند نیست. وای دوشنبه که تعطیله. چطور میشه کاری کرد ؟ من باید حتما ببینمت. اشک شوره و عرق تلخ. مخلوط دوتاشو سر می کشم بازم و بازم کشون کشون خودمو به دستشویی می رسونم. بازم یه مزه جدید. به تلخی زندگی و به شیرینی مرگ. نمی دونم چرا تماس نگرفته نشده. همین بیشتر اذیتم می کنه. اخه فرصت یه جواب دادن رو نداشته یا من مهم نیستم و الکی خودمو مهم می دونم ؟ یک ته استکان دیگه می زنم.

می خوام تلویزیون رو خورد خاکشیر کنم اما این کار رو هم نکنم. به جاش "دیوار" پینک فلوید رو می ذارم که توش تلویزیون رو خورد می کنه. حرفهای پینک داره باورم میشه. اینها همش نمایشه و تو فقط بازیگر خام و آماتور این نمایشی. چرا تماس نگرفته. یک هفته گذشت . هفت روز دویست و چهل ساعته. سیگار، قهوه یا عرق ؟ کدوم یکی شون بیشتر تلخه و بیشتر می سوزونه. معجون سه تاش چطوره ؟ چرا تماس نگرفت ؟

اوایل این هفته کوفتی با اهنگ های ریتمیک و شاد و عاشقانه به عکست نگاه می کردم و دستی که دستت رو گرفته بود رو بو می کردم که سوسوهای بویت رو حس کنم. اونم مثل بوسیدن عکست بود. گول زدن خودم. اما الان با آهنگ های شکست خورده به عکست خیره میشم.

تو از این شکستن خبر داری یا نه ؟ هنوز شور عشقو به سر داری یا نه ؟

چرا تماس نگرفت ؟ آیا کسی هست که منو مصلوب کنه ؟ می خوام مقدس بشم. خنده داره. مضحکه و خیلی پاخورده هست، اما خواستنی هست. صورتم رو به سرعت بالا بردن استکان ها می خارونم. موهام رو چنگ می زنم و موهای سینه رو می کشم. لخت دراز کشیدم رو سنگ ها و می ذارم باد کولر کمی از گرمی عرق رو با خود ببره. اما نمی توانم تحمل کنم و خودم رو گوشه دیوار جمع می کنم و خودمو بغل می کنم. یادم نمی یومده که خودآزار باشم اما الان شدیدا از این کار لذت می برم. شاید جنون آنی در عقلم رخ داده و خودم خبر ندارم ؟ بازم صدای باد و تار و بوی نجس عرق ذهنم رو پر کرد. درد کمتر نمی شد و گوشم رو به تلفن می چسبوندم. می دونستم که هیچ نامه ای نیومده ازت. مطمئن بودم اما هر نیم ساعت یک بار چک می کردم. آدم با دلخوشی زنده است. اما آیا با دلخوشی زندگی هم میشه کرد ؟

نمی دونم چرا به تخته نرد تک نفری اینقدر علاقه مند شدم. دوست دارم جفت شش بیارم حالا اگه جفت شش نشد جفت بش. شاید می خوام خودم رو به سرنوشت بسپرم. قدرت تغییر رو ندارم و خودم رو به تاسها و رقصشون سپردم.

دارم ته استکان بعدی رو می ریزم. این یکی خیلی تلخ تره. به تلخی زندگی و به شیرینی مرگ

پنچ شنبه ... ساعت دو و دو دقیقه شب

آدمکش ها به بهشت می روند

2006-07-18T04:24:00.000-07:00

چند هفته از درگیری و کشمکش بین دو قطب تروریسم دولتی فلسطین و اسرائیل می گذرد و این جنگ با حمله به دفتر حسن نصرالله و حمله حزب الله به پالایشگاههای حیفا و ورود نیروی زمینی اسرائیل به جنوب لبنان ابعاد وحشتناکی پیدا کرده است.
تصاویری که از شبکه های یورونیوز و دویچوله از تلویزیون پخش می شود مو بر بدن هر بنی بشری سیخ می کند و پر پر زدن کودکانی که در اسرائیل یا فلسطین به دنیا آمده اند زیر گلوله ها و ترکش های دو دولت تروریست متخاصم اشک را بی اختیار جاری می کند. در این میان خبرهای شبکه های جمهوری اسلامی از همه مشمئزکننده تر است. جایی که حزب الله و حماس خانه ای در حیفا را ویران می کنند یا اضطراب را در چهره استفاده کنندگان مترو در تل آویو نشان می دهد که از ترس نمی توانند رفتار عادی داشته باشند، این شبکه ها و در راس آنها شبکه خبر با خوشحالی این خبر را اعلام می کنند و جنایت را از سوی زرمندگان الله خوب جلوه می دهند اما برعکس را وحشی گری می خوانند !
عکس آن هم سی ان ان یا فاکس نیوز را داریم که آنها هم وظیفه رسانه ای شان را برای دولت های بورژوایی خود به خوبی انجام می دهند و یک جانبه گرایانه طرف دولت مرتجع اسرائیل را می گیرند. این تنها دستگیری چند سرباز و بمب پراکنی ساده نیست. جمهوری اسلامی نقشی به سزا در این جریان و هدایت حزب الله لبنان دارد و خواهد توانست باج های زیادی سر مسئله هسته ای از آمریکا بگیرد چون نشان می دهد که هر زمان که بخواهد می تواند برادرنش را به جنگ با اسرائیل بفرستد. اسرائیل هم از این کشته و زخمی شدن اسرائیلی ها و فلسطینی ها سرپوشی برای پوشاندن تناقضات درونی و عدم توانایی پاسخ به خواست های گروهها و جمعیت های رادیکال استفاده میکند.
مردم اسرائیل و فلسطین برای رها شدن از دولت های سرکوبگر، مرتجع و فاشیست خود باید مذهب سیاسی را به زیر بکشند و با اجرای یک رفراندوم گروههای اسلامی و یهودی را از صحنه سیاست پاک کنند. این دو دولت مانند جمهوری اسلامی ظرفیت و توانایی فاصله گرفتن از ارتجاع مذهبی و قومی را ندارد و تنها راهش اردنگی زدن از جانب مردم به حکومت هایشان است. در غیاب یک قطب چپ، آزادیخواه و جریانی که دغدغه اش انسان و انسانیت باشد هر فاجعه ای نظیر فجایع اخیر امکان رخ دادن پیدا می کند. و اگر این قطب نباشد، در این میان تنها جنگ افروزان هستند که برد می کنند و می تواند چرخ های سرمایه را بهتر و راحتتر بچرخانند. و تنها مردم هستند که همه چیزشان را در گرو دو دولت دیوانه و کثیف و حزب الله مرتجع می بینند.

نی زن بر دروازه های سپیده دم، دیگر نمی نوازد

2006-07-11T13:46:00.000-07:00

شصت سال و شش ماه و یک روز عمر مردی بود که در بیست و یک سالگی بر بام موسیقی جهان ایستاد. مواد توهم زا و به خصوص ال اس دی آینده موسیقی و زندگی اش را دگرگون کرد. با آنکه تنها در اوایل کار با وارتز بود و پینک فلوید را تشکیل داد اما تا آخر راه روح اش با پینک فلوید بود و در کارهای بعدی رد پایش دیده می شد.
سید برت یکی از کسانی بود که موسیقی را با او و گروه بی نظیرش شناختم. نامتعارفی اشعار و نواختن خارج از راک آن زمانی توسط سید، پینک فلوید را برای خارج از انگلستان بسیار شنیدنی کرد. وقتی که تلفن را برداشتم صدای محزونی از آن ور خط گفت :".... سید مرد". یکی از اساطیر موسیقایی ام مرد و من چهار روز بعد (امروز) متوجه شدم. شاید علاقه وافرم به پینک فلوید را از سرخط ناقوس، یک نعبلکی پر از راز (انسانیت)، متوجه شده باشید. مبارزه با نظم موجود گمشده من در اشعار و موسیقی پینک فلوید و سید برت بود و حتی چندین سال قبل که خودم را چپ نمی دانستم پینک برایم نامبر وان بود.
درخشش تو ای الماس مجنون و کاش اینجا بودی از شاهکارهای سید برت برای من است و هر بار با گوش کردن کاش اینجا بودی یاد چند تن از عزیزترین افراد و رفقام می افتم. در آخر تکه آخر شعر فصل بیست و چهار را برای همه دوستداران سید برت می نویسم. بای سید عزیز

تغییر دادن، موفقیت را به دستانت برمی گرداند
رفت و آمدی بی اشتباه
عمل کردن، بهترین شانس را رو به چشمانت باز می کند
غروب

سایت رسمی سید برت

بیوگرافی انگلیسی از طریق ویکی پدیا

تاریخچه پینک فلوید فارسی از طریق ویکی پدیا

چهار ستاره شدیم !

2006-07-10T09:55:00.000-07:00

نمی دونم چرا از بچه گی اینقدر طرفدار سرسخت ایتالیا بودم. یادم می یاد تنها باری که برای یک مسابقه فوتبال گریه کردم برای بازی ایتالیا و برزیل در دوازده سال قبل و وقتی بود که همه امیدم به قهرمانی تیم مورد علاقه ام با ضربه روبرتو باجو به یاس تبدیل شد.
ایتالیا در فینال مسابقات یورو 2000 که بازم تو فینال به دست ویلتورد و ترزه گه دوم شد و بازم نامید ... اما دیشب داستان به طرزی دیگر بود. در این همه فوتبالی که دیدم هیچ وقت به اندازه دیشب خوشحال نشدم. قهرمانی ایتالیا در جام جهانی 2006 خاطره ای برای تمام زندگی ام خواهد شد.
تحلیل فوتبالی نمی خوام بکنم و راستش دیشب از فرط هیجان درست هم بازی را ندیدم و همش بالا و پایین می پریدم اما حرکت زشت و وحشی بازی زیدان، بازیکن "مسلمان" فرانسه هم تا سالها در ذهن ها می ماند و برای همین حرکت نمی باید توپ طلا را به او می دادند. با گفتن کلمه مسلمان نمی خواستم هویت دینی برای زیزو قائل بشم چون هر کسی ممکن هست این کار را انجام بدهد اما این فردوسی پور قبلش که زیدان دریپل می زند و پاس می دهد می گوید "مسلمان" اما وقتی این حرکت کثیف را انجام داد هیچ حرفی از او نمی زند ! بهر حال هیجده تیر امسال خیلی خوشحال بودم ! ویوا ایتالیانو !

سال بلوا

2006-07-01T05:52:00.000-07:00

او نوشافرین سال بلوا بود ؟
شاید آره، شاید هم نه.
اما مطمئنا من حسیناش بودم!

با چند خط مرا دور کرد
و من هم بدون گفتن حرفی
دور شدم

تبریز، فوتبال، زهرا خانم !

2006-06-15T12:54:00.000-07:00

- این چند وقت زیاد حال و حوصله نوشتن نداشتم و بیشتر به کارهای پنلاگ در نبود گل کوی عزیز می رسیدم و در نوشتن یکی دو تا بیانیه پنلاگ شرکت داشتم. اما اتفاقات زیادی افتاد که دلم نیومد در موردشون ننویسم. اولیش راجع به یک کاریکاتور هست که غوغا به پا کرد و همه کشف کردن که انسانها رو باید به ترک و کرد و لر و بلوچ تقسیم کنن که در حال حاضر به ترک هاشون توهین شده است.
گروههای ناسیونالیستی و شووینیستی سر درآوردند و هر دانشگاهی رو نگاه می کردی جمعیت ترکان راه انداختند و قصد خون نیستانی را کردند. دردناک تر این هست که یک سری کسانی که خود را چپ می دانند هم به صف ناسیونالیست ها بپوندند و "توهین قومی" را محکوم کنند و پشت سر شووینیستها سینه بزنند. وقتی هم که براشون میگی انسان انسان است و هویت انسانی داره و قومیت تراشیده نظم موجود است و باید از آزادی بیان برای کاریکاتور کردن و طنز نوشتن در مورد هر مذهب و قوم و مرامی دفاع کرد، با چشمهای از حدقه درآمده نگاهت می کند که چه میگه این یارو ؟!
اینقدر دم و دستگاه تبلیغ ناسیونالیسم پیش رفته که هاله ای از بتون دور مغز بعضی ها رو گرفته و بعضی هاشون هم یهو می پرن وسط که واااااای، مردم به فقر اعتراض دارن اما حرفشون رو در تظاهرات قوم پرستانه و به دعوت یک تی وی شووینیست می زنن ! جز لبخند برای این گروه ریاکشن دیگه ای نمی توانم داشته باشم.

- جام جهانی شروع شد. تا حالا که بازیهای تیمهای قاره آفریقا مخصوصا ساحل عاج خیلی به دلم نشسته فقط حیف که نتیجه نتوانستن بگیرن. منم طرفدار ایتالیا هستم. ایتالیا بازی اول اش رو هم خوب بازی کرد. سخت ترین بازیش هم مقابل چک هست که به نظرم خیلی جذاب بشه چون هر کسی که تو این گروه دوم بشه به احتمال فراوان به برزیل می خوره و بازیش رو از این جهت هم مهم و دیدنی می کنه.
اما چی بگم از تیم ملی ایران که باعث شد پیام رهبر مسلمین لنگ در هوا رو میز بمونه. دوست داشتم ایران ببره برای رقصیدن و عرق خوردنش بعد از بازی. اما اینجوری هم بدک نشد چون اگه می برد یا مساوی می کرد دوباره "به نام یزدان پیروز باشید" و یا به قول شعر فاشیستی آرش "جانم فدای دوهزار و پانصد سال فرهنگ و تمدن ایران" رو پخش می کردند و احمدی نژاد هم با اون ریشهای آراسته لبخند تحویل می داد که "جوونهای ایرانی خیلی قوی هستن پس خودمون انرژی هسته ای می سازیم و حق مسلم ماست و دوغ و پنیر .... !"
- این چند روز خیلی از وبلاگ ها در مورد تجمع 22 خرداد نوشتن و عکسهاشون رو زدن و در واقع به لطف همین وبلاگ ها بود که این خبر تا این حد پخش شد. دستشون درد نکنه. فاطی کاماندوهایی تربیت کرده این سردار طلایی عزیز. واقعا تو لمپنی پوز هر چی لات چاله میدون رو می زنن. باید محکم تر و منسجم تر جلوی این زهرا خانم ها و برادرهای دینی شون وایستاد. وای به روزی که اولین مقاومت جدی جلوی نیروی انتظامی جواب بده اون وقته که سردار جون سوراخ موش رو باید به قیمت خونت بخری.

عابد توانچه و یاشار قاجار باید آزاد گردند

2006-06-13T02:06:00.000-07:00

در پی اعتراضات دانشجویان در دانشگاه‌های مختلف تهران عابد توانچه و یاشار قاجار از روز پنجم خرداد ماه توسط وزارت اطلاعات جمهوری اسلامی ربوده شده‌اند و هم اکنون در زندان اوین و در بند حفاظت اطلاعات سپاه قرار دارند و حال جسمی و روحی هر دو کاملا وخیم گزارش شده است.بند حفاظت اطلاعات سپاه در زندان اوین حتی از اولین حقوق یک زندانی خالی است و در حال حاضر عابد توانچه و یاشار قاچار با بازجویی های چند ساعته برای پذیرش اتفاقات دانشجویی و اعتراف گرفتن زیر شکنجه در این بند قرار دارند.عابد توانچه وبلاگ نویس شجاعی است که در وبلاگ خود "به نام انسان، عدالت و حقیقت" تمامی اتفاقاتی که در سطح دانشگاه می‌افتاده را منعکس می‌کرده و نقش به سزایی در شکستن سانسور رژیم در وقایع اخیر کوی دانشگاه تهران و اخبار دانشگاه امیر کبیر داشته است.کانون وبلاگ نویسان ایران (پن‌لاگ) نگرانی شدید خود را از وضعیت عابد توانچه و یاشار قاجار اعلام می‌دارد و خواستار آزادی بی قید و شرط این بازداشت شدگان هست.

لجنزار تباهی

2006-05-18T12:47:00.000-07:00

فردا صبح که از خواب پاشی
و ملافه های خونی رو جمع کنی
تازه می فهمی
چه بلایی سرت اومده
چه جنایتی کردی

فکر کردی که دیشب چرا ماشین رو گل زدند ؟
جزامیان برایت هلهله می کردند
که زودتر چاقو رو بکشی
که زودتر آزادی را خفه کنی

کاش خون آشام بودی
اما مفلوجی به سر هستی
خاکستر سیگاری تو
خواستی که له بشی
دیدی که خوب توانستند له کنندت ؟

در همان حال که سرت را می بریدند به طناب دار دیگران فکر می کردی و می خندیدی
آه، چه خنده مسخره ای
تمام سیم های نخی ساز بی رمقت به کام او رفت
و او به کام جاه طلب تو

تو آب گندیده این لجنزار بودی یا
زمین خشک اش ؟

تقدیم به تمام خانواده های جهان

گزارشی از نمایشگاه کتاب و مطبوعات

2006-05-10T12:40:00.000-07:00

رسالتم برای آگاهی بخشیدن است. این شعار نمایشگاه مطبوعات امسال بود و هست. اینکه رسانه های سانسور شده و خود سانسور شده و نبود آزادی بیان چه جایی را برای بیان حقیقت و آگاهی باز می گذارد یه مطلب است و اینکه آیا واقعا آگاهی - (به معنای فلسفی که در ذهن فیلسوفان عصر روشنگری شکل گرفته و منتقل شده)- را می شود با نشریه در فضای اختناق گسترش داد یک مطلب دیگه است که به نظرم مجالی حتی برای قطره ای آگاهی نیست. نشریه های ما اگه در مورد ارتباط با خدا و وصف سیمای سپاهی و ... نباشه در بهترین حالت به آموزش های دست چندم گل چینی و آشپزی و مقاله های بی سر و ته از مسائل جامعه است.
امروز خیلی خسته کننده بود. از صبح زود تا آخر وقت تو نمایشگاه کتاب تهران قدم می زدم و دنبال کتاب ها و جنجالهایش (!) بودم. شاید اصلا خریدن کتاب انگیزه اصلی ام نبود و بیشتر بازدید از نمایشگاه مطبوعات، دیدن چند تا دوست قدیمی ام که تو غرفه ها کار می کنند و همین جنجالهایی که حرف اش رو زدم هدفم برای راه رفتن بیشتر از حد توان بود. نمی دونم چند سال پیش بود اما هیچ وقت یادم نمی ره که تو یکی از همین بحث و جدل ها "ده نمکی" آخرش با صدای بلند گفت « شما کمونیستها آدم بشو نیستید!». اما با اجازه تون امسال هیچ خبری از این حرفها نبود و ده نمکی هم همراه عادل فردوسی پور تو یکی از همایش های جنبی نمایشگاه مطبوعات به نقد تیم ملی همت گمارده بود.
نمایشگاه مطبوعات که در دورافتاده ترین بخش نمایشگاه واقع بود و یکی در میان هم نشریات مذهبی بود. یکی از سالنهای هم دربست در اختیار همشهری و ایران و جام جم و شرق و این دار و دسته زرد بودند. فقط در پستوهای نمایشگاه مطبوعات بود که چشمم به جمال غرفه کوچک اما پر سر و صدای "نقد نو" روشن شد و رئیس دانا هم شاخ شمشاد وایستاده بود و مثل همیشه کراوات اش رو درست می کرد. چند تا اونورتر هم غرفه "نامه" بود. یه چند دقیقه ای گپ زدیم. اما جدا نمایشگاه مطبوعات خیلی کسل کننده و بی روح بود. جایی که رسانه آزاد وجود نداشته باشه همینه دیگه !
تنها غرفه ای که خیلی به نظرم جالب اومد تو سالن دو بود که هر چه دلت می خواست با ماژیک سبز و آبی می نوشتی و می چسبوندی به در و دیوار غرفه. چند تاش به نظرم خیلی جالب اومد: دولت مهرورز وبلاگ منو فیلتر کرده؛ نمره بیست کلاسو نمی خوام... من فقط آزادی می خوام؛ اس ام اس کاغذی هم حالی میده ها؛ سندیکا حق مسلم تر ماست؛ آزادی و عدالت مرده اما بیدارش می کنیم؛ مگه نه ؟؛ استادیوم صد هزار پسری؛ جالبی این غرفه این بود که هر چه دل تنگت می خواست می توانستی بنویسی و یک جورهایی مثل وبلاگ نویسی هست اما به شکل علنی تر و خیابونی تر.
نمایشگاه کتاب هم دست کمی از نمایشگاه مطبوعات نداشت. من هیچ کتاب جدیدی تو انتشارات هایی که معمولا آثار فلسفی و اجتماعی و سیاسی چاپ می کنند ندیدم. به قول غرفه دار نشر آگاه آقا همینم (اشاره اش به یک کتاب مارکس بود) تا چند سال دیگه به لطف صفار هرندی کمیاب میشه و باید زیرزمینی بخریش، حتی اجازه تجدید چاپ هم نمی دن. خوبه حالا نمی ریزن تو خونه ها و کتاب های غیر قرآن رو آتش نمی زنن(!) تو خونه ما چی رو آتش نمی زنن ؟
فقط یک کتاب در مورد سینما توجه ام رو جلب کرد که خردم اش. امیدوارم کتاب به درد بخوری باشه. ضمنا سالن عکس ها و غرفه هایی که کتاب های عکاسی می فروختند خیلی نظرم رو جلب کرد و دوست دارم زودتر تکنیک های این هنر رو یاد بگیرم تا خودمم عکس بگیرم. بعضی عکس ها واقعا قشنگ هستند. قیمت ها هم چقدر رفته بالا مخصوصا تو قسمت نرم افزارها. یک دیکشنری میخواستم بخرم میشد نود هزار چوب که بی خیال اش شدم و ان شاء الله سال دیگه !
سایت نمایشگاه بین المللی کتاب تهران

گزارش مراسم مستقل کارگران و دانشجویان در تهران

2006-05-01T22:43:00.000-07:00

امروز،دوشنبه از ساعت يازده و نيم صبح در مقابل دفتر مرکزی شرکت واحد اتوبوسرانی در خيابان هنگام، کارگران جمع ميشوند. صدها نفر از کارگران اخراجی شرکت واحد و رانندگان اتوبوسرانی و فعالين کارگری و جمع زيادی از دانشجويان در اين تجمع شرکت داشتند. کم کم مردم تهران که شاهد اين تجمع هستند به جمعيت ميپيوندند. روی پلاکاردهايی که در دست تجمع کننده گان بود شعارها و خواست های زير مطرح شده بود :
اول ماه مه، روز جهانی کارگر مبارک باد
منصور اسانلو آزاد بايد گردد
جنبش دانشجويی متحد جنبش کارگری
آزادی تشکل مستقل کارگری
تشکيل اتحاديه های کارگری بدون نظارت و دخالت دولت حق است
همزمان جمعيت شعارهايی را با صدای بلند سرداده اند که از جمله عبارتند از:" منصور اسانلوی آزاد بايد گردد"، "تشکل مستقل حق مسلم ماست" ، "اعتصاب، اعتصاب. حق مسلم ماست" ، "کارگر زندانی آزاد بايد گردد"، دانشجو کارگر، اتحاد ، اتحاد" ، "قرارداد موقت ملغی بايد گردد"، "نه بمب می خواهيم نه جنگ می خواهيم، اشتغال، اشتغال"، "دانشجو، کارگر پيوندتان مبارک" و "سنديکا، سنديکا احيا بايد گردد". ضمنا اطلاعيه هايی که حاوی خواستهای کارگران بود در ميان جمعيت پخش شد که مضمون آنها در دفاع از حق تشکل و اعتصاب و آزادی منصور اسانلو و ساير مطالبات کارگران بود.اين تجمع بعد از يکساعت با گسيل نيروهای ضد شورش و حمله به مراسم خاتمه يافت. در جريان حمله نيروهای ضد شورش تعدادی از کارگران و از جمله کارگران شرکت واحد و چند نفر از دانشجويان دستگير شدند.

مراسم ضد کارگری خانه کارگر در تهران عليه رژيم تبديل شد!مراسم خانه کارگر که مدتها بود مسئولين خانه کارگر برايش تبليغ ميکردند به هم خود. اين مراسم از جانب خابه کارگر و شورای اسلامی کار و با هدف جمع کردن کارگران در مقابل سفارت آمريکا و دفاع از برنامه انرژی هسته ای ايران سازمان يافته بود و تعدادی از کارگران را از کرج و قزوين و اصفهان را نيز به انجا آورده بودند. مراسم خانه کارگر با شروع سخنرانی وزير کار مورد اعتراض شديد کارگران قرار گرفت. کارگران با سر دادن شعارهای ، "وزير بی لياقت، استعفا استعفا" و "کارگر زندانی آزاد بايد گردد"، مراسم را به هم زدند، مسئولين خانه کارگر در وسط سخنان وزير کار به بهانه اينکه بلندگو خراب است اتمام برنامه را اعلام ميکنند. با تما اينها کارگران باز شعار ميدهند. " وزير بی لياقت وزارت را رها کن"، " فلسطين را رها کن، فکری به جيب ما کن"، ننگ بر اين زندگی"، "زندانی سياسی آزاد بايد گردد. " بدين صورت مراسم ضد کارگری رژيم نيز بر ضد خود تبديل ميشود.

شاملو چه کار کرد ؟ همه کار !

2006-04-25T01:38:00.000-07:00

آزادی و برابری، میراث گرانبهای تبار انسان است
- احمد شاملو

اخیرا مقاله ای توسط رفیق عباس رضایی نوشته شده است که در آن شکسته شدن سنگ قبر شاملو کم اهمیت جلوه داده شده است و در جمله بالایی مقاله خود تمام حرفشان را زده اند که "شاملو هیچ کار نکرده است" به نظر ایشان شاملو تنها برای آزادی می سرود و برای "تغییر جهان" کاری نکرده است. با استناد به نامه منصور حکمت مانند شاگردی که تنها حرف استادش را حفظ می کند و آنرا تکرار می کند به کوبیدن احمد شاملو پرداخته است. شاملو را به اپوزسیون سنتی ایران مرتبط دانسته و آنرا اسم مرز اتحاد توده ای و فدایی و مجاهد و ملی مذهبی می داند.
در مورد این نوشته چند نکته است که حتما باید نقد جدی شود. این نوع نوشتار هیستریک که بوی درآوردن ادای نادر از آن استشمام می شود باید مورد بررسی قرار بگیرد. در ابتدا به همین موضوع نامه حکمت می پردازم. منصور حکمت این نامه را در مورد دادن یا ندادن اطلاعیه حزبی در مورد مرگ شاملو داده است و جان مایه آن نوشته این مطلب است که مرگ یک شاعر، نویسنده و ... نباید در اطلاعیه های یک حزب سیاسی نمود داشته باشد چون زمین بازی متفاوت است. اما در همین نامه هم نکته ای است که من با اون موافق نیستم و اون تعلق شاملو به اردوگاه ملی- مذهبی است. بهر حال دستاویز کردن این نامه چه برای نقادان بهانه گیر منصور حکمت و هم برای تایید بی اهمیتی شکستن سنگ قبر شاملو کاری عبث است. نکته هم همین جاست. یک سازمان و حزب سیاسی که مسائل زیاد اجتماعی و سیاسی رو به روی چشم اش قرار دارد نباید شکستن سنگ قبر شاملو را محکوم کند اما هر انسان منصفی از شنیدن این خبر که کارگزاران جمهوری اسلامی حتی از سنگ قبر شاملو هم نمی گذرند قلب اش به درد می آید. باید زیر پتیشن هایی که در محکومیت این کار شنیع جمع می شود را امضا کرد.
آقای رضایی اضافه می کنند که شاملو کار سازمانی نکرده پس نباید مجسمه اش را ساخت و آنرا گرامی داشت. این دقیقا ربط گوز با شقیقه است (!) مگر لزوما تمام انسانها باید عضو حزب مطبوع ما باشند یا باید حتما کار سازمانی کرده باشند که مورد ستایش قرار بگیرند. در کشوری که امثال دولت آبادی ها و دستمال کش های جمهوری اسلامی زندگی می کنند، زورگاری که شاعرهای عرفانی مانند سپهری و شاعرهای کثیف مانند امین پور هستند امثال شاملو مانند گوهری گرانبها می درخشند. هیچ جای این اشعار بویی از خرافه، مذهب، ضد زنی، ناسیونالیسم و قوم پرستی، مرد سالاری، و تحجر نمی آید.
در کنفرانسی که در آمریکا داشته با زبانی طنز "کوه دماوند" (نماد ناسیونالیسم عظمت گرای ایرانی) را به باد تمسخر می گیرد و عشق به کوه دماوند را مضحکه ای بیش نمی داند. خود را شایسته خدایی نمی داند و می خواهد خود خدای خود باشد. جرات بیان اجزای بدن معشوق اش را دارد و پستان های یارش را کندوی کوهستانها می داند. این مثالها و هزاران مثال دیگر نشان از متجدد بودن و آزادیخواه بودن و برابری طلب بودن شاملو دارد و شکستن سنگ قبر شاملو یک مورد کم اهمیت نیست.
تنها کافی است ترجمه های فاخر شاملو را از اشعار شاعر کمونیست آمریکا، لینگستون هیوز را به یاد بیاوریم تا به عمق تعلق شاملو به انسانیت، آزادی، و حتی سوسیالیسم پی ببریم. « بگذارید خون من با خون تمامی کارگران مبارز دنیا یکی شود ...» (هیوز – شاملو ) چطور سردبیر "کتاب جمعه" که هنوز هم بعد از این همه سال خوانندشان خالی از لطف نیست متهم می شود که تنها در خانه نشسته و از آزادی سروده ؟ این صحبت ها تنها از آدمی غیر منصف بر می آید.
مجسمه شاملو را در پاییتخت جمهوری سوسیالیستی خواهیم ساخت !

« - بین شما کدام یک
- بگویید-
- بین شما کدام
صیقل می دهید
سلاح آبائی را، برای روز انتقام»

سریال خسته کننده شیرین جون !

2006-04-23T09:03:00.000-07:00

بازم این خانم عبادی در اظهار نظری جالب گفته که اگر عمو بوش به ایران حمله کند تا آخرین قطره خون دوشادوش برادران سپاه و بسیج مقابل ایادی استکبار جهانی می ایستد و حاضر نیست یک وجب از خاک پر "گه هرش" (!) را به دشمنان انقلاب بدهد.
یادم می یاد که وقتی عبادی وقتی جایزه صلح نوبل رو دریافت کرد و با شجاعت تمام بدون روسری رفت تا جایزه اش را بگیرد، اشک را از چشم هزاران بغض فرو خورده ملی اسلامی جاری کرد. وقتی با کلامی لرزان گفت که "اسلام و آزادی انسان و بالاخص زنان منافانی ندارد" این توده ای ها و اکثریتی های نازک دل با چه شور و شوقی برایش در گل می خریدند و در فرودگاه برایش هورا سر می دادند. وقتی هم می گفتی که این خانم یکی از ارکان نظام کثیف اسلامی است دادشون در می اومد که شما خیلی استخوان لای زخم می ذارید. مگه نمی بینید که شیرین مون بی حجاب رفته جایزه بگیره ؟ در واقع رنگ موهای شیرین عبادی چشم هزاران صدبار گول خوردگان ایرانی را کور کرد که نبینند در لوای این بی حجابی چه اسلام پاستوریزه ای را می خواهد به خرد مردم بدهد.
در سخنان جدید، عبادی، سینه چاک از برنامه صلح آمیز هسته ای دفاع کرده و آنرا حق حکومت مطبوع اش خوانده است. من نمی دانم مدافعانش چه آب توبه ای می خواهند سر این اراجیف شیرین عبادی بریزند! خدا می داند !
پ.ن: دولت آبادی جان بجنب که از شیرین جون عقب نمونی !

گروه وبلاگ نویسان سوسیالیست

2006-04-17T08:03:00.000-07:00

گروه وبلاگ نویسان سوسیالیست

1- چندی پیش در وبلاگ انترناسیونال پیشنهادی مبنی بر تشکیل وبلاگ نویسان سوسیالیست دیدم و جدیدا ایشان موفق به برپا کردن گروه وبلاگ نویسان سوسیالیست شده است. در این چند خط می خواستم نظر خودم رو در مورد این گروه یا تشکل های مجازی بیان کنم. عباس رضایی نیز پیشنهادی در همین رابطه داده اند که برای جلوگیری از جدائی بلاگرهای چپ، یک گروه "وبلاگ نویسان چپ" تشکیل شود.
احتمال ضعیفی می دهم که این دو پیشنهاد از هم با خبر باشند اما به هر حال تقریبا هدف هر دو یکی است. سوالی که پیش می آید این است که آیا این گروه و تشکل اینترنتی کمکی به جنبش چپ در ایران خواهد کرد ؟ آیا به حال اهالی وبلاگستان می خورد یا نه ؟ آیا فکر نمی کنید که همین وبلاگ ها می توانند در ظرف بزرگتری مانند پنلاگ قرار بگیرند و تاثیر بیشتری داشته باشند ؟
بهر حال این سوالهایی است که باید پاسخ بگیرند. منتظر نوشته هایی در این مورد هستم.

2- کانون وبلاگ نویسان ایران(پن‌لاگ) حکم وحشیانه اعدام زندانی سیاسی ولی الله فیض مهدوی را محکوم می‌کند و خواهان فشار بین‌المللی بر دولت ایران برای لغو احکام اعدام در ایران و آزادی همه زندانیان سیاسی می‌باشد.

طبق گزارش منابع مستقل خبری حکم اعدام ولی الله فیض مهدوی زندانی سیاسی 28 ساله به اتهام همکاری با سازمان مجاهدین خلق ایران به خود وی ابلاغ گشته واجرای حکم اعدام او برای شانزدهم اردیبهشت ماه 1385 برنامه ریزی شده است. در هجدهم بهمن ماه سال گذشته نیز زندانی سیاسی دیگری بنام حجت زمانی 31 ساله در زندان گوهردشت کرج (رجایی شهر) به همین اتهام اعدام شد و هنوز جسد او به خانواده‌اش تحویل داده نشده است.
بنا به گزارشات موثقی که بستگان زندانیان سیاسی زندان گوهردشت کرج (رجایی شهر) در اختیار خبرگزاریها قرار داده‌اند این زندانیان ازماه‌ها قبل تهدید شده بودند که درصورت ارجاع پرونده ایران به شورای امنیت یک بیک اعدام خواهند شد.برخی زندانیان سیاسی دیگر در معرض خطر اعدام عبارتند از: سعید ماسوری- - غلامحسین کلبی، خالد هردانی، فرهنگ پورمنصور، شهرام پورمنصور و علیرضا کرمی خیرآبادی.
کانون وبلاگ نویسان ایران (پن لاگ) طبق منشور و اساسنامه خود حق آزادی بیان را برای همه انسان‌ها به رسمیت می‌شناسد و لذا هرگونه مجازات، بویژه مجازات غیرانسانی اعدام برعلیه زندانیان سیاسی و عقیدتی را محکوم می‌کند.کانون وبلاگ نویسان ایران(پن لاگ) از همه مقامات بین‌المللی می‌خواهد که مصرانه خواستار لغو حکم اعدام ولی الله فیض مهدوی و آزادی همه زندانیان سیاسی در ایران شوند و در این راستا هر گونه رابطه با دولت جمهوری اسلامی ایران را مشروط به رعایت حقوق اولیه انسانی در ایران و بالاخص لغو مجازات اعدام و آزادی همه زندانیان سیاسی و وبلاگ نویسان و روزنامه نگاران زندانی نمایند.
از دولت ایران که طی بیست و هفت سال گذشته بدیهی ترین حقوق انسانی را نقض کرده است اعدام وحشیانه زندانیان سیاسی عملی بعید نیست. آنچه عجیب به نظر می‌رسد بی عملی و بی تفاوتی کشورهایی است که ظاهرا" خود را مدافع حقوق بشر می‌نامند اما در عمل در برابر معاملات کلان اقتصادی چشم بر نقض وحشیانه و مستمر حقوق بشر در ایران می‌بندند.
کانون وبلاگ نویسان ایران(پن‌لاگ) از همه وبلاگ نویسان نیز درخواست می‌کند که با انعکاس اخبار مربوط به زندانیان سیاسی در وبلاگ‌های خود و با تماس با سازمانهای حقوق بشر و قانونگذاران کشورهای محل اقامت خود برای آزادی زندانیان سیاسی ایران، لغو حکم اعدام و نجات جان زندانیان سیاسی محکوم به اعدام و به طور مشخص ولی الله فیض مهدوی تلاش کنند.
کانون وبلاگ نویسان ایران (پن‌لاگ)

سربازان گمنام امام تایمری نشانه گیری می کنند !

2006-04-07T00:50:00.000-07:00

هفت سین وبلاگی

2006-03-20T02:23:00.000-08:00

1- کمتر از هشت ساعت دیگه سال هشتاد و چهار تموم میشه و وارد سال هشتاد و پنج میشیم. درسته که این گذشت زمان قراردادی هست و چه یک ثانیه اینور سال و چه یک ثانیه اونور سال فرق چندانی با هم نداره اما این فرصت وقت خوبیه که کارهایی که کردیم و نکردیم رو بررسی کنیم و از اونها درس بگیریم. امیدوارم سال هشتاد و پنج سال خوبی برای همه باشه. این حرف البته هیچ وقت درست از آب در نمی یاد چون تا سرمایه داری هست عده زیادی باید له بشن تا درصد کمی از زندگی های انگلی به خوبی بگذره. اما خوب امید و آرزو هست. تو این موقعیت که دولت های سرمایه داری علنا دارن جنگ جهانی بعدی را راه می اندازن کار ما این هست که باید جلوی خانه خرابی ها رو بگیریم.
2- بعضی از این آداب و رسوم نوروز هم بدک نیست. اینکه آدم حداقل چند روزی سبزه و گل و سنبل تر و تازه بیاره تو خونه اش و ازشون لذت ببره. یا ماهی ها ببینه که با چه هیجانی اینور و اونور می رن اما از بچهگی هر وقت این ماهی های کوچولو می مردن خیلی غمگین می شدم و همیشه سعی می کردم ماهی ها رو یک جای بزرگ ول کنم که حداقل مرگ شون رو نبینم. اما خوب مراسم خرافی هم تو این نوروز کم نداریم اما بی خیال این حرف ها، سعی کنیم این دم رو شاد باشیم که تو این جهنم شاد بودن هم غنیمتی است تکرار نشدنی.
3- این قرآن خواندن و شاهنامه خواندن سر سفره هفت سین هم خیلی اذیت ام می کنه. یادم می یاد پارسال چهار ساعت فک زدم تا توانستم بقیه رو قانع کنم که سر سفره قرآن و حافظ و فردوسی و ... نخوانن. البته این نخواندن نه به خاطر آگاه شدن بود بلکه برای این بود که من دست گذاشتم رو حس "ولتری" شون و گفتم شما اینطوری آزادی منو صلب می کنید. آخرش جالب شده بود. دور سفره قبیله ای مون (که چند سالیه تبدیل شده به میز قبیله ای) که نشسته بودیم، هر کسی باید برای همه آرزوهای گرم و شاد می کرد و بلند می گفت که چه آرزوهایی کرده. اینقدر خندیدیم سال تحویلی که دل درد گرفتم. باید سعی کرد که اگه فرهنگی اشکال داره اینطوری برطرف اش کرد.
4- امسال به شکلی ویژه به دعای سر سفره نگاه کنیم. کسائی که هنوز مثل من لامذهب و بی دین نشدن سر سفره از خداشون می خوان که در حالشون انقلابی و تغییری شگرف به وجود بیاره. اما اگه صد سال هم بگذره هیچ تغییری در حالشون به وجود نمی یاد. به خاطر اینکه تغییر بزرگ اولا فردی نیست و اجتماعی باید تغییر به وجود آورد و دوما که تغییر رو خودمون باید به وجود بیاریم نه تصور خیالی(خدا) ما. پس اگه واقعا می خواییم تغییر به وجود بیاریم آستین ها رو بزنیم بالا.
5- خلاصه این شرکت گوگل لوگوی سفره هفت سین اش رو به خاطر روز طبیعت (بیست و یک مارچ) گذاشت البته با تلاش فداکارانه ای عده زیادی که دغدغه شون پتیشن جمع کردن و فرستادن به مدیران گوگل بود. کسائی که سرگرم بازی ها و مخدرجات دنیایی هستند که مسخ شون کرده و برای اینکه گوگل به "جشن ملی شون" اهمیت بده خوشحالی می کنن و امشب هم سبزی پلو با ماهی شون رو می خورن و به بچه هایی که همین امشب باید تا نیمه های شب گل به دست تو خیابون اینور اونور برن رو نمی کنن. نمی خوام شعار بدم که پس سبزی پلو با ماهی تون رو نخورید چون عده ای ندارند که بخورن. این میشه مثل مسلمونا ... اما اگه براتون ممکنه یکی از همین بچه ها رو با شادی خودمون سهیم کنیم و بهش پیشنهاد بدیم که امشب رو کنار ما باشه برای تحویل سال.
6- تو این عیدی می خوام یک عالمه کارهای عقب افتاده رو انجام بدم و یکی دو تا نرم افزار کامپیوتری هم کار کنم تو این سیزده روز. البته اگه این دید و بازدید های مسخره اجازه بدن. اصلا اعصاب این دید و بازدید رو ندارم. عره، اوره، شمسی کوره می شینن و به چای و شیرینی و آجیل و میوه رحم نمی کنن و خوب این انرژی رو یک جوری باید تخلیه کنن که رو می یارن به پشت سر نوه عموی خان جون حرف زدن. واه واه واه، دیدی که خودشو برام گرفته بود، عنتر؟ منکه تصمیم گرفتم یا نرم دید و بازدید تا تو یک روز جنگی برم خونه اقوام درجه یک. و خونه یکی از خاله هام هم فقط بیشتر از یک ربع می مونم چون خیلی این خاله ما ردیفه. همیشه شراب اش به راهه. بریم یک شراب ردیف با هم بزنیم. بعدم براش یک قلیون چاق می کنم و خودم سیگار رو آتش می کنم و کلی حرف های خوب واسه گفتن به هم داریم.
7- امیدوارم اگه کسی رو تو این سال گذشته رنجوندم از دستم ناراحت نباشه. منم از کسی کینه به دل ندارم. امیدوارم همه عقلانی تر فکر کنن و سلامت باشن. عیدتون مبارک

چرا وبلاگ نویس شدم ؟

2006-03-18T00:24:00.000-08:00

دوست بسیار عزیز به اسم اَلان (این اسم منو یاد یکی از بهترین دوستام، حمه فتاحی می اندازه) ایمیلی برای من زده اند که نکات بسیار جالبی رو توش نوشته اند. اینقدر جالب بود برام دید منطقی و تحلیل درست ایشون که نتوانستم از این بگذرم که ازش چیزی ننویسم. بخشی از این نامه رو اینجا می آورم و سعی می کنم دید خودم رو هم در مورد بگم.

« کامران جان، آنچه که در وبلاگ شماست فرقی با یک سایت عمومی ندارد. اخبار، گزارشات و ... . در این صورت من نمی دونم که چرا کسی باید به سایت شما سر بزند، چرا به جای این وبلاگ به سایت های بزرگتر و کامل تر نرود ؟
نتیجتا کسی جذب نمی شود و کسی هم نظر نمی دهد. اگر وبلاگ متعلق به شماست باید شما به عنوان فرد وارد دنیای مورد علاقه ات شوی، در موردش بنویسی و نظر دیگران را هم بخوانید. اینجا هم لزومی برای بازدید کننده نیست که به وبلاگ شما سر بزند، اگر در عرصه ای خودش از بقیه جلو نزند. پس باید در آن صورت هم رقابت کرد !
اگر این کار را انتخاب کردید، پیشنهاد من داشتن یک وبلاگ "انتقادی" است. مهم نیست چه عرصه ای، ولی باید دیگران را نقد کرد تا موضوع برای جدل و جذبه دیگران به جدل داشته باشید. در خط سیاست متوجه شدم که شما "حکمتیست" هستید. اگر چنین است آرزوی من این است که این کار را به نفع یک کار اجتماعی کنار بگذارید. اگر توجه کرده باشید هیچ بلاگی در جامعه نیرو جمع نمی کند، و روی زمین سفت است که مردم را دور خود جمع می کنند. اگر توجه کرده باشید کسی از رفقای ما در داخل مشغول نوشتن در وبلاگ نیست.»

از دیروز که این نامه را گرفتم تقریبا با این بار که دارم در موردش می نویسم، سه بار است که می خوانم اش. نکات توش بخشا قابل تامل و انتقاداتی درست به ناقوس است. اما چند تا چیز هم هست که باید سرش نظر خودمو بگم تا موضوع برای خودمم هم بیشتر روشن بشه. اول اینکه وبلاگ من پر است از اخبار مختلف از دیدگاه خودم. این اخبار و گزارشات به عمد در ناقوس می آیند. چون من فکر می کنم با توجه به فیلترینگ وحشیانه ج.ا. دسترسی به همین اطلاعات هم برای بعضی ها خیلی سخت باشد. اما با سرچ در گوگل اخباری که عینا در وبلاگم منعکس کردم را می تواند در دسترس کسانی که دنبال خبر می گردند، باشد. شاید کاری عبث تلقی کنید اما وقتی به پوشش های کثیف اخبار توسط سایت های خبری ( نه همه اونها) مثلا در مورد سندیکای اتوبوس رانی نگاه کنید حتما به من حق می دهید که این اخبار رو منعکس کنم که سهمی هر چند کوچک در پخش اخبار مربوط داشته باشم. ببینید تنها ایران تریبون و سایت رادیو فردا به درج اخبار سریع و درست از سندیکا پرداختند حال آنکه با توجه به فیلتر این سایت ها در داخل این وبلاگ اتوبوس یک بود که به همراه بقیه وبلاگ ها به پخش اخبار کمک کردند. این مطمئنا نقش وبلاگ به عنوان تنها "رسانه آزاد" را بیشتر برجسته می کند.
اما حرف شما که باید دنیا را از دید خودم و علاقه ها و سلیقه زندگی ام توضیح بدم و در موردشون بنویسم کاملا درسته. باور کن که خیلی دوست دارم در کنار این مطلب های در حوزه سیاست یا اجتماع به زندگی شخصی هم بپردازم. مثلا خیلی دوست داشتم بعد از بازی بارسلونا و چلسی که بارسا دو بر یک برد بنویسم "هنر نزد بارسلونا هست و بس!" من هم طبیعتا به ذات انسانی ام برمیگردم و چیزهای بسیاری را دوست دارم و از خیلی چیزها هم خوشم نمی یاد. و وبلاگ آینه این خواسته هاست. شما به وبلاگ شیوا که نگاه کنید می بینید که تماما زندگی را از دید خودش توضیح میده و با طنز مخصوص خودش باعث شده این همه خواننده در محیط وبلاگستان داشته باشه که از خیلی از سایت ها هم بیشتر است. من هم باید این کار را بکنم و حتما هم می کنم و در مورد آن مطلب فوتبالی هم چون اون زمان خورد به روزهای حوالی هشت مارس من نتوانستم در اون مورد بنویسم.
گفتی که وبلاگ را به نفع کار اجتماعی کنار بگذارم. این درست است که کار سیاسی و اجتماعی بخشی از زندگی تمامی ماست اما من واقعا وبلاگ نویسی را دوست دارم و حقیقتا نمی توانم از این کار دست بکشم. پست های نامنظم همین وبلاگ به شما نشون می ده که وقتهایی که درگیر اون کارها رو زمین سفت میشم کمتر به وبلاگ نویسی می رسم. اما در همین جمله ات نشون از کم اهمیتی وبلاگ نویسی دیده می شه. باور کن که وبلاگ نویسی تنها یک کار مجازی نیست. البته من نمی خوام که با وبلاگ و بلاگ نویسی نیروی اجتماعی جمع کنم که اصلا همچین کاری برای منی که هر روزه می توانم در قلب اجتماع جولان بدم مسخره است. این وبلاگ غیر از اطلاع رسانی رسالت دیگری هم دارد که اون "آروم کردن" خودم هست. ناقوس یک دفترچه یادداشت اینترنتی است که از نوشتن توش لذت می برم. حتما باید به حوزه شخصی و مرزبندی برای حدل سیاسی توش پرداخته بشه اما با توجه به ظرفیت زمانی خودم. اینکه من حکمتیست هستم ربطی به فعالیت حزبی من نداره. من مطمئنا از نگاهی کمونیستی برخوردارم و در خطی حکمتیستی قدم برمی دارم و به آن افتخار می کنم اما این باعث نمیشه که من همه چیزم در ناقوس چیزهای حزبی باشه . اینکه رفقای داخل ما به فعالیت وبلاگی نمی پردازند، خارح از تصمیم شخصی به داشتن یا نداشتن وبلاگ اما این نشون از این داره که رفقای ما اهمیت چندانی به این عرصه نمی دن و شایدم وقت چند ساعتی در هفته را برای اینکار ندارند. ببین آلان جان من عضو کانون وبلاگ نویسان ایران (پنلاگ) هم هستم و تمام سعی ام مبارزه برای آزادی بیان از این طریق است. امیدوارم توضیحات کوتاه من توانسته باشه موثر واقع بشه.

دانشگاه شریف هم به لرزه درآمد

2006-03-15T08:38:00.000-08:00

باز هم همان داستان تکراری تکرار شد و این بار به شکلی متفاوت. درگیری درباره به خاک سپردن کشته شدگان در جنگ ایران و عراق در دانشگاهی که مدتها بود صدایی از آن به بیرون درز نکرده بود و تصور این بود که بیشتر دانشجوهاش بیشتر دنبال کشف فرمولهای فیزیک و راه حلهای ریاضی و طراحی مهندسی هستند تا کشف حقیقت و راه حلهای سیاسی و طراحی اجتماعی برای برون رفت از وضعیت اسف بار شکل یافته توسط جمهوری اسلامی. اما اینبار دانشجویان شریف دفاع جانانه ای در مقابل نیروهای بسیجی به سرکرده گی مداح اهل بیت، سعید حدادیان، کردند و با ایجاد حلقه های انسانی و همچنین تحصن دانشجویان در اعتراض به این کار شرکت کردند و جلوی استفاده ایدئولوژیک جمهوری اسلامی از کشته شدگان جنگ ایران و عراق (که باعث این همه کشته خود جمهوری اسلامی هم هست) را می خواهند به این ترتیب بگیرند.

وبلاگ دانشجویان دانشگاه شریف که گزارش ها و عکسهای همین اعتراض را پوشش می دهد
بیانیه شورای مرکزی دفتر تحکیم وحدت در محکومیت حمله وحشیانه به دانشگاه صنعتی شریف
بیانیه جوانان حکمتیست: دانشگاه گورستان نیست
گزارش و عکسهای ارنستو

هشت مارس: خوردیم و بردیم !

2006-03-13T08:38:00.000-08:00

1- نزدیک به یک هفته از هشت مارس می گذرد و فکر می کنم هنوز خیلی ها در شک ناشی از برخورد به واقع وحشیانه نیروهای امنیتی با مردم هستند. اونها حتی به سیمین بهبهانی (از نظر سنی) رحم نکردند و ایشون رو هم از رقص باتوم هاشون بی نصیب نگذاشتن و کبودی هایی زیبا در بدنهایی زیباتر ایجاد کردند. چه چشمهای سرخی که به اثر اسپری اشک آور در عصر چهارشنبه درخشید. این کوچکترین هزینه برای آزادی و برابری است. ما پا را فراتر از فمینیسم آبکی و دوغکی جلایی پور و کدیور گذاشتیم. در اختناق جمهوری اسلامی خواستار لغو اعدام و سنگسار و کار قراردادی و از بین بردن کودکان کار و بسیاری شعار رادیکال و انسانی شدیم و خشم باتوم ها و امامه ها را شاهد بودیم.
2- بیانیه کانون وبلاگ نویسان دررابطه با سرکوب وحشیانه تجمع مسالمت آمیز زنان در روز زن
کانون وبلاگ نویسان ایران(پن‌لاگ) سرکوب وحشیانه تجمع مسالمت آمیز زنان در پارک دانشجو را محکوم نموده و از سازمان ملل تقاضا دارد نقض گسترده حقوق بشر در ایران را نادیده نگیرند.
در کشوری که "زن بودن" به خودی خود جرم انگاشته شده و کيفرش نيمه‌‌انسان تلقی شدن در کليه قوانین حقوقی و جزایی ، 8 مارس دیگر فقط روز زن نیست روز رهایی انسان، است روز اعتراض به حاملان امپراطوری جهل و خرد ستیزی است. بار دیگر پرچم‌داران تاریک اندیشی بنا به سیاق همیشگی خود به زنان و مردانی که در 17 اسفند 84 در پارک ‌دانشجو گرد آمده بودند تا در تجمعی آرام از "آزادی"، "برابری" و "صلح" سخن بگویند وحشيانه‌يورش بردند و گردهمایی آرام ایشان را با خشونتی بی‌رحمانه سرکوب کردند، که ضرب و جرح خانم سیمین بهبهانی (شاعره کهن سال) نمونه بارز آن وحشیگری است!
کانون وب‌لاگ‌نويسان ایران پن‌لاگ این حرکت مذبوحانه را محکوم نموده و به همه‌ی زنان و مردان آزادی‌خواه به‌ویژه وب‌لاگ‌ نويسانی که با حضورشان در آن گردهمایی به جهانیان نشان دادند راه مردم ایران از اقلیت حاکم بر کشور جدا ست درود می‌فرستد.
امسال نیز روز زن را در حالی پشت سر گذاشتیم که نجمه امید پرور وب‌لاگ‌نويس به اتهام "توهین به خاتمی" و "تبلیغ علیه نظام" به پرداخت یک میلیون و پانصد هزار ریال جزای نقدی و توقیف و ضبط اموال محکوم شده؛ همچنین الهام افروتن روزنامه‌نگار بوشهری در وضعیتی نا مشخص در بازداشت به‌سر می‌برد و پرونده‌ی قتل سبعانه‌ی زهرا کاظمی همچنان مفتوح است.
کانون وبلاگ نویسان ایران(پن‌لاگ) از سازمان ملل درخواست مینماید: نقض گسترده حقوق بشر در ایران و به تبع آن نقض حقوق مبتدی زنان ایران که برایشان جنبه حیاتی دارد را نادیده نگرفته و عضویت دولت ایران در سازمان ملل را مشروط به رعایت مفاد بیانیه جهانی حقوق بشر نمایند.
کانون وبلاگ نویسان ایران(پن‌لاگ)
وبگردیِ با ربط:
بازار داغ حمله به فمینیسم در وبلاگ ها
گزارش ايزدبانو - shistory : درد داريم
گزارش الیزه
آره حق با ما است: يه روايت از تجمع ۸ مارس
از زندگي
موج در موج اگر طالب دريا باشيم ...
گزارشات مختلف امروز(هم‌راه با عکس و گزارشات مختلف)
March 08, 2006 روز 8 مارس
گزارش امشساپندان از درگيري‌هاي امروز
خاطره گلناز از هشت مارس امسال : fuck the police
٨ مارس روز جهاني زن، ٨ روزنامه نگار زن گروگان و در زندان

بی ربط: این وبلاگ ام امروز شانسی پیداش کردم.

جفتک پرانی به سبک نیروهای جمهوری اسلامی !

2006-03-03T02:14:00.000-08:00

حاجی، اجرت با آقا ابولی بی دست !

مبارزه کاریکاتوری یا کاریکاتور مبارزه

2006-02-23T03:35:00.000-08:00

دو نکته ای که می خوام بهش اشاره کنم در ظاهر ربط چندانی به هم ندارند و تقریبا مثل رابطه علم و دین می مونه. البته به اون بی ربطی هم نیستن و هر دو به مبارزه علیه جمهوری اسلامی و کل اسلام سیاسی اشاره داره. اولی اش در مورد بحث داغ کاریکاتورهای ممد هست و دومی مبارزه اینترنتی و پتیشنی با جمهوری اسلامی. این بحث کاریکاتورها هر روز داغ تر از قبل می شود. استعفای وزیر کابینه برلوسگونی دسته راستی در ایتالیا به خاطر پوشیدن تی شرت یکی از همین کاریکاتورها و به آتش کشیده شدن سفارت های ایتالیا دوباره زیر شعله رو زیاد کرد تا بازم بهانه ای بشه برای نشان دادن حماقت مسلمین و مسلمات و عیان شدن اینکه حتی به اصول اولیه آزادی بیان اعتقاد که ندارند هیچی بلکه اونو می خوان کاملا از جهان خاکی پاک کنن.
در همین راستا توی پنلاگ هم بعد از مدتها بحث داغی بین اعضا درگرفته است. بحث از اینجا شروع شد که امید رهگذر پیشنهاد داد که وقتی بحث داغ کاریکاتورها هنوز سرد نشده ما هم کاریکاتور خامنه ای و خاتمی و احمدی نژاد و بقیه جک و جونورهای جمهوری اسلامی رو بکشیم. این جرقه ای شد تا سیمین کاریکاتور کشیدن رو دور شدن از مبارزه بدونه و آرش هم کاریکاتور کشیدن رو با فحش دادن مقایسه کنه و این دو رو برابر هم بدونه. خلاصه درگیری ایمیلی شروع شده و یک بخش مدافعان کاریکاتور و یک بخش مخالفان. البته مخالفان هم یک دست نیستند، یکی از منظر احترام به مقدسات نقد می کنه و یکی آب به آسیاب امپریالیسم ریختن. اما جناح مدافعان ( که منم اونجا هستم) تقریبا یک دست هست و از حق آزادی بیان برای تمام نشریات دفاع می کنیم. سه تا نکته در نقد مواضع مخالفان عرض کنم خالی از لطف نیست:
اول اینکه مذهب و خرافه و محمد به عنوان موسس اسلام باید دقیقا مورد طنز باشند. دینی که از کشتار دفاع می کند، در آن صیغه آزاد است و زن جنس دوم محسوب میشود، با دختر نه ساله میشه ازدواج کرد، تو کتاب آشغالی اش اومده که اگه زن به فرمان شوهرش گوش نکرد میشه زد تو سرش باید محمد و مذهب رو برای بیان و گسترش این چرندیات مسخره کرد و محمد شمشیر به دست رو در حالی که زنان اش رو در بغل گرفته به طنز گرفت. یا اینکه وقتی با دستورات همین دین سنگسار و اعدام و جهاد مجاز شده و هر زمان می شه آتش جنگی افروخته بشه خوب مسلمه که باید تو کله محمد بمب کشید.
اما باز به نظر من این کاریکاتورها حق مطلب در مورد کثیف بودن محمد و مذهب و دین اسلام بیان نکرده. بعد می یان یک سری از این حرفای پاستوریزه می زنن که :" وای، روح مسلمونا جریحه دار شد." شد که شد، خیلی خوب شد که شد، آدم احمقی که این همه آدم رو دور و برش می کشن و دار می زنن و سنگسار می کنن و اعتیاد و فحشا دور و برش رو گرفته اما صداش در نمی یاد و در انقیاد مذهبی گیر افتاده اتفاقا باید روحش جریحه دار بشه تا بفهمه که این مسائل از کجا آب می خوره. در ضمن این کار دقیقا مطابق اصول آزادی بیان هست. آزادی بیان باید این حق رو برای همه به رسمیت بشناسه که هر چیزی رو خواست بتوانه به طنز بگیره.
بخش دوم مخالفان به بهانه اینکه این کار "کار امپریالیسم" هست مخالف شده اند و عجبا که دقیقا اینبار هم این حرفشان عین خامنه ای دراومد که میگه کار کار اسرائیله ! فقط می توانم برای این دوستان دعا کنم ! اینو باید درک کرد که این کاریکاتورها بخشی از مبارزه علیه پیشروی مذهب هست و باید اینطور نگریسته بشه. حیف که کاریکاتوریست نیستم وگرنه این چند روزه کلی به جمهوری اسلامی و اسلام و ممد و خدا و مذهب اش حال می دادم.
یک چیزی هم در مورد مبارزه اینترنتی و جمع کردن پتیشن می خواستم بگم. این دنیای مجازی هم باعث شده که ما به جای اینکه بریم تو خیابون و اعتراض کنیم بچشینیم کنار کامپیوترمون و هی کلیک کنیم. حجت زمانی رو می کشن ما هی کلیک می کنیم و امضا جمع می کنیم. جان سعید ماسوری در خطر هست ما باز به فکر این هستیم که پتیشن خوبی بسازیم ! این که نشد کار .... جدیدا که جمهوری اسلامی به فشارهای خارجی در این مورد هم توجهی نشان نمی ده و باید یک کار دیگه ای رو تجربه کرد. دنیای مجازی و گاه انتزاعی اینترنت باعث آفریده شدن گلادیاتورهایی شده که خیال سرنگونی با "کلیک کلیک" رو دارند. نمی گم کلا این تعطیل بشه اما متاسفانه این کار در خود مونده و کار دیگه ای رو به جلو انجام نمیشه. به قول دانشجوهای 69 فرانسه: "خیابون جای ما و سنگفرش خیابون سلاح مونه"

پی نوشت: از قتل عام زندانیان سیاسی در ایران جلوگیری کنیم

وبگردی کوتاه: رابطه جنبش زنان با جنبش کارگري در پرتو مبارزات کارگران شرکت واحد

پرونده جمهوری اسلامی سنگین تر شد !

2006-02-15T09:30:00.000-08:00

باز هم یکی از زندانیان سیاسی با وقاحت تمام مسئولان جمهوری اسلامی اعدام شد. و اینبار حجت زمانی، از هواداران سازمان مجاهدین زیر تیغ جمهوری اسلامی رفت. و هنوز کسی صدایش بلند نشده. اما این مردم آتش زیر خاکستر هستند و وقتی که بلند شوند، اون موقع هست که قاضی مرتضوی و اژه ای و ارجمندی و هزار انگل خونخوار دیگه تو سوراخ موش باید قایم بشن.
جمهوری اسلامی تنها با این کار جرم خودش رو تو دادگاه های بعد از سرنگونی اش بیشتر می کنه ! واقعا خبر شکه کننده بود. و انگار رژیم سر تا پا خون جمهوری اسلامی باز شمشیرش رو کشیده است تا یاد قتل عام سالهای 67 را زنده کنه. جدا نگران کارگران و زندانیان سیاسی دیگه در بند جمهوری اسلامی هستم و از شما هم می خوام تا هر چه سریعتر به هر طریقی که می توانید با رسانه های بین المللی تماس بگیرید و این خبر رو پخش کنید و خواستار محکوم کردن جمهوری اسلامی بشین. پیش به سوی آزادی

در راه آزادی بیان از دانمارک دفاع کنید

2006-02-15T05:11:00.000-08:00

در 30ام سپتابر 2005، روزنامه دانمارکی یولند پٌستن اقدام به انتشار 12 کاریکاتور از محمد پیامبر کرده است. محمدیون توفانی از اعتراض بپا کردند و دو تن از هنرمندان پس از دریافت تهدید مرگ پنهان شده اند. سازمانهای اسلامی از دولت دانمارک تقاضای عذرخواهی کرده اند و این ماجرا به یک مسئله دیپلماتیک جهانی تبدیل شد. سازمان کنفرانس اسلامی ، کنسول اروپا و سازمان ملل از دولت دانمارک بخاطر جهت گیری نکردن در مقابل روزامه یولند پٌستن انتقاد کردند. نخست وزیر دانمارک آندرس فو راسموسن از آزادی مطبوعات و آزادی بیان دفاع کرد و گفت هر اقدامی از طرف دولت ممکن است در صورت نیاز انجام بگیرد اما تنها در چهارچوب قانون. همزمان پرچم دانمارک در کشورهای اسلامی به آتش کشیده میشوند و محصولات دانمارکی از قفسه های فروشگاه ها بیرون کشیده میشوند. کشورهای بسیاری سفیران خود را از دانمارک فراخوانده اند و مردان مسلحی در نوار غزه به دفتر اتحادیه اروپا حمله کردند .
دانمارک به پشتیبانی ما نیاز دارد. نشان دهید که شما به این مسئله اهمیت میدهید و یکی از لوگوهای زیر را بر روی تارنمایتان قرار دهید

http://supportdenmark.com/more.html#FA

به ارودی معتقدان به آزادی جنسی بپیوندید

2006-02-14T04:19:00.000-08:00

دوستی برای من نامه زیر رو فرستاده که دست نخورده از وبلاگ می ذارم ....

بدون در نظر گرفتن اینکه شما دارای کدام گرایش جنسی هستید، لازم دارید که برای آشنایی علمی با مسائل جنسی و برای گرفتن پاسخ صدها سئوال ذهنی خود در باره انواع مسائل جنسی، برای یادگیری سکس درست و منطقی، برای شناخت فانتزیهای خود، برای کنار آمدن با خویشتن خویش، برای آشنایی با مباحث جنسی، برای کمک به گسترش آگاهی اجتماعی در باره جنسیت و....مجله سکاف را مطالعه کنید و آن را به دوستان خود هدیه دهید.
دو سه سال پیش مجله ای فارسی زبان به اسم سه کاف روی شبکه اینترنت منتشر می شد که خود را نشریه معتقدان به آزادی جنسی معرفی می کرد و هدف آن آگاهی رسانی، تابو زدایی از مسائل جنسی و پاسخ به سئوالات بیشمار جنسی در ذهن جوانان مملکت بود. در مجموع 40 شماره از سکاف منتشر و بعدآ تعطیل شد تا بذر کاشته شده در جامعه ریشه بزند. بدون شک مجله سه کاف تاثیر زیادی در کشور داشت اما در آن زمان، تعداد افرادی که به اینترنت دسترسی داشتند خیلی کمتر از امروز بود. به همین دلیل من بعنوان یکی از خوانندگان سابق سکاف و برای کمک به هدفی که این مجله در نظر داشت، تمام شماره های سکاف را یک جا گرد آورده و مایل هستم که با علاقمندان و طرفداران آزادی جنسی در کشور قسمت کنم.
در سکاف به مسایل همجنسگرایان نیز پرداخته شده بود ولی سکاف مجله همجنسگرایی نبود اما بعنوان یک مجله طرفدار آزادی جنسی از همجنسگرایان نیز دفاع می کرد و افراد غیر همجنسگرا که سکاف را می خواندند همه توانستند مشکل خود را با مسئله همجنسگرایی حل کنند.
به این دلیل از همه دوستان تقاضا می کنم که با مطالعه سکاف و معرفی آن به دوستان و همچنین افراد دور و بر خود، هم به گسترش آگاهی جنسی کمک کنند و هم خانواده و دوستان خود را به تکمیل اطلاعات خود و شناخت اطرافیان با هر گرایش جنسیتی ترغیب کنند. پس سکاف را درخواست دهید و به دوستان خود هم معرفی کنید.
من این اگهی را برای سازمان همجنسگرایان ایرانی(PGLO)، نشریه چراغ، مجله ماها، مجله دلکده و برخی از وبلاگ نویسان نیز ارسال کرده ام تا با چاپ آن ما را در فراگیر نمودن سکاف یاری کنند. شما نیز به نوبه خود با انتشار این آگهی در این مهم سهیم شوید.
آدرس برای تقاضای مجله سه کاف:
Helia.parand@gmail.comکلیه شماره های سکاف بعد از ارسال درخواست شما برایتان ارسال می گردد یعنی هر 40 شماره سکاف و دو ضمیمه آن و خواهشمند هستم که پس از دریافت آنها مرا از این امر مطلع نمایید. لطفا در ایمیل درخواست خود اطلاعاتی راجع به جنسیت خود (زن و مرد)، سن و چگونگی یافتن این آگهی را اعلام نمایید.
همجنسگرایان، دوجنسگرایان و دوجنسگونه های عزیز:
اگر دوستان شما سکاف را بخواند، بعدآ با گرایش جنسی شما مشکلی نخواهند داشت

مردم ایران در برابر آزمونی سخت

2006-02-10T05:55:00.000-08:00

مردم ایران و به خصوص طبقه کارگر ایران امروزه بیشتر از هر وقت دیگری بر سر دو راهی مرگ یا زندگی قرار گرفته اند. شاید حتی در انقلاب مشروطیت، ملی شدن صنعت نفت و انقلاب پنجاه و هفت تا این حد وظیفه طبقه کارگر خطیر نبوده است. مردم ایران چند راه بیشتر ندارند، یک- تسلیم سرسپرده اعدامها و کشتارهای جمهوری اسلامی قرار بگیرند و تا اطلاع ثانیوی کاری برای خلاصی انجام ندهند. دو- بخواهند شیرازه مدنیت اجتماعی شان را حفظ کنند و به دنیایی بهتر برسند. هر کدام از این دو خیلی کلی هستند و باید در شرایط حاضر بررسی شوند چون این دو شرایط از سال هفتاد و پنج به بعد در دستور کار قرار دارد و بسته به توازن قوا مردم پیشروی هایی رو به حاکمیت وارد کرده اند.
در شرایط حاضر که امکان تحریم اقتصادی و یا حمله نظامی وجود دارد باید چه کار کرد ؟ اول از اینجا شروع می کنم که اصلا این شرایط به نفع مبارزه مردم هست ؟ تحریم را در نظر بگیریم، تحریم اقتصادی نصفه و نیمه غرب علیه ایران چه سودی برای مردم دارد؟ غیر از این است که مردم را در فشار اقتصادی قرار می دهد؟ جمهوری اسلامی و چپاولگران آن هیچ ضرری از این تحریم نمی بینند و حتی حاکمیت شان محکم تر می شود چون کشور را در یک وضعیت بحرانی از نظر اقتصادی قرار می دهند و هر تشکل کارگری و هر اعتراض را می تواند به بهانه تحریم سرکوب وحشیانه بکند (*) و در شرایط تحریم حتی به سازمانهای بین المللی نیم نگاهی هم نمی کند. و تخته گاز به سمت تحت فشار قرار دادن مردم می رود. این خیلی کودکانه هست که فکر کنیم وقتی مردم در فشار مضاعف قرار بگیرند می توانند جنبش بیشتری بر ضد جمهوری اسلامی از خود نشان بدهند. این تحریم تنها به پاشیدن پایه های اجتماعی در ایران کمک می کند و به جمهوری اسلامی دست بالا را می دهد.
اما حمله نظامی، بدترین چیزی که می توان تصور کرد. مردم تهران هنوز از خاطرات جنگ با عراق و بمب بارونهای اون سالها می ترسند و هر طور شده در مقابل حمله از خود مقاومت نشان می دهند. این تصور یا انگاره من در این جریان نیست بلکه واقعیتی است که بعضی ها چشم ها را بر آن بسته اند و کورکورانه از فنا شدن انسانیت و انسانها توسط جنگ دفاع می کنند و با جمله ای احمقانه که " خوب رفتن جمهوری اسلامی هزینه دارد" حمله نظامی را توجیه می کنند. اولا باید دید که آیا حمله نظامی به مثابه جمع شدن بساط جمهوری اسلامی است ؟ فرض کنید که جمهوری اسلامی به وسیله حمله نظامی از بین رفت (که این فرض بیشتر به محالات شبیه هست) آیا حکومت بعدی حکومت مردمی هست ؟ آیا حکومتی است که توش از حوزه جهلیه و پاسدار و بسیجی و هزار کوفت و زهرمار دیگه خبری نباشه ؟ نه این تنها گول زدن خودمون هست که بخواهیم تصور کنیم آمریکا و متحدین اش می توانند مردم را از شر جمهوری اسلامی خلاص کند. همین الان که هنوز حمله نظامی در حد نظریه هست گروههای ناسیونالیستی و فاشیست های ملی و گروههای مذهبی و حزب اللهی اعلام موجودیت می کنند و هر روز سر تازه ای از کردستان، آذرباییجان، خوزستان، سیستان و بلوچستان، و ... سر برمی آورند و برای مردم خط و نشان می کشند که به فکر تهیه لیستی از ضد اسلامیون هستند و در اولین فرصت حساب آنها را می رسند. این اولین فرصت برای فاشیست های ملی و قومی و مذهبی مصادف با حمله نظامی است که به جان مردم می افتند و شالوده جامعه را از هم می پاشند. این واقعا برای تصور کردن هم بسیار دردناک است و باید در مقابل اش ایستاد.
پس بنا به تهدیدهای تحریم و حمله نظامی وظیفه کارگران در حال حاضر بسیار مهم می نمایاند که باید هر چه سریعتر مقابل جمهوری اسلامی صف شان را مرتب نمایند و به جنگ این غول بی سر و ته بروند. جمهوری اسلامی فعلا در مقابل اعتراضات کارگری ضعیف نشده است. این را در اعتصاب اخیر شرکت واحد نشان داده اما اگر کارگران در ابتدا هم بسته شوند و سپس خود را به دیگر جنبش های اجتماعی نظیر دانشجویان، زنان و فعالین حقوق بشر لینک کنند می توانند خیلی راحتتر از آن چیزی که تصورش می رود و با یک اعتصاب سراسری برای همیشه جمهوری اسلامی را در زباله دانی تاریخ جاودانه کنند!
* خبرهای رسیده از زندان رجایی شهر واقعا تاسف بار است. مرگ یک زندانی بر اثر سرما و نامشخص بودن وضعیت یک زندانی دیگر به اسم حجت زمانی واقعا نگران کننده است. خبر رادیو فردا اینطور ذکر می کند که زندانیان سیاسی تهدید شده اند که اگر پرونده ایران به شورای امنیت برود همه زندانیان سیاسی را اعدام خواهند کرد. و این تنها اولین قدم جمهوری اسلامی در صورت تحریم است. ببینید اولین قدم کجاست و آخرین قدم را حدس بزنید.
** لینک های مرتبط با نوشته : نوشته گل کو در رابطه با زندانیان سیاسی رجایی شهر، منشور سرنگونی جمهوری اسلامی، گارد آزادی در دفاع از انسانیت و در دفاع از انسانها در برابر فاشیست های قومی و مذهبی می جنگد. به گارد آزادی بپیوندید
*** روز سه شنبه ٧ فوريه ٢٠٠٦ کنفدراسيون بين المللی اتحاديه های آزاد کارگری و فدراسيون اتحاديه های جهانی طی فراخوانی روز ١٥ فوريه را به عنوان روز حمايت از کارگران ايران اعلام کردند. در فراخوان کنفدراسيون اتحاديه های آزاد و فدراسيون اتحاديه های جهانی چنين آمده است: " پيرو دستگيری تا ۱۳۰۰ کارگر سنديکای شرکت واحد اتوبوس رانی تهران و حومه و آزاد نشدن آنان، کنفدراسيون بين المللی اتحاديه های آزاد کارگری به همراه فدراسيون اتحاديه های جهانی، روز ۱۵ فوريه ۲۰۰۶ را روز جهانی در حمايت از کارگران ايران اعلام کردند. ادامه>>>
**** به علت فیلتر بودن سایت رادیو فردا خود مطلب رو اینجا می آورم.
نازي شقاقي برادرزاده اسد شقاقي عضو جبهه اتحاد ملي و زنداني زندان رجايي شهر كرج در مصاحبه با راديو فردا از وضعيت زندانيان و مرگ يك زنداني بر اثر سرما در اين زندان خبر مي دهد و مي گويد: چند روز پيش افراد رژيم زندانيان سياسي را تهديد كردند اگر پرونده انرژي اتمي ايران به شوراي امنيت برود، تك تك شما را اعدام مي كنيم. سخنگوي خانواده برخي از زندانيان زندان رجايي شهر صادق نقاشكار نيز در مصاحبه با راديو فردا از ناپديد شدن حجت زماني خبر مي دهد كه چند روزي است توسط ماموران از بندي كه در آن زنداني بوده خارج شده و اطلاعي از او در دست نيست.
خبرهاي رسيده از زندان گوهردشت كرج حاكي از شرايط بسيار بد زندان و تهديد به مرگ زندانيان سياسي اين زندان و نيز زندانياني در زندان اوين است. نازي شقاقي دختر 14 ساله برادر اسد شقاقي عضو جبهه اتحاد ملي و زنداني زندان رجايي شهر كرج در مصاحبه با راديو فردا از وضعيت زندانيان و مرگ يك زنداني بر اثر سرما در اين زندان خبر مي دهد.
نازي شقاقي: چند روز پيش افراد رژيم زندانيان سياسي را تهديد كردند كه اگر پرونده انرژي اتمي ايران به شوراي امنيت برود، تك تك شما را اعدام مي كنيم و زندانيان از فعالان حقوق بشر مي خواهند براي بازرسي از حسينيه بند پنج و شش قتلگاه رجايي شهر بازديد كنند. اين زندانيان در وضعيت بدي به سر مي برند و چند روز پيش هم يك زنداني به علت سرما و بيماري شديد جان خودش را از دست داد. اين زنداني در حسينيه سالن 16 بند شش بوده به نام مرتضي بزرگيان. بند پنج و شش شيشه ندارد و هواي سرد و آلوده اي دارد.
مسعود ملك (راديو فردا): اين اطلاعات را از كجا گرفتيد؟
نازي شقاقي: اين اطلاعات را عموي من داده.
م . م: آخرين باري كه با عموي خودتان آقاي اسد شقاقي تماس گرفتيد چه زماني بود؟
نازي شقاقي: روز سه شنبه تماس تلفني داشتند. در يك ماه فقط دو بار اجازه ملاقات به خانواده ايشان داده مي شود و صبح از ساعت هفت مي روند براي ملاقات، هشت بعد از ظهر به خانه برمي گردند. مدت طولاني معطلشان مي كنند و فقط ده دقيقه مي گذارند ملاقات داشته باشند.
م . م: آخرين باري كه خودت عمو را ملاقات كردي چه زماني بود؟
نازي شقاقي: روزي كه ايشان را بردند و تا كنون موفق نشدم او را ببينم و فقط توانستم تماس تلفني داشته باشم. فقط مادرم و ان هم با برگه دادگستري مي تواند ملاقات داشته باشد.
م . م: آقاي شقاقي حالشان چطور بود؟
نازي شقاقي: نسبت به روزهاي قبل كمي بهتر بود و مي توانست صحبت كند.
م . م: سخنگوي خانواده برخي از زندانيان زندان رجايي شهر صادق نقاشكار نيز در مصاحبه با راديو فردا از ناپديد شدن حجت زماني خبر مي دهد كه چند روزي است توسط ماموران از بندي كه در آن زنداني بوده خارج شده و اطلاعي از او در دست نيست.
صادق نقاشكار: چند روز پيش آقاي ولي الله فيض مهدوي مورد تهديد فردي به نام محمد جارويي رئيس بند شش زندان گوهردشت كرج قرار گرفته كه در صورت ارجاع پرونده ما به شوراي امنيت سازمان ملل متحد، تمامي شما اعدام خواهيد شد، روز يكشنبه شاهد اين بوديم كه آقاي حجت زماني را توسط مامورين حفاظت اطلاعات زندان فراخواندند و تاكنون به بند بازگردانده نشده و اين مساله باعث نگراني شديد و تشويش و نگراني خاطر خانواده ايشان و سايرين شده. همچنين تعداد ديگري از زندانيان سياسي كه محكوم به مرگ هستند كه عبارتند از آقايان سعيد ماسوري و غلامحسين كلبي در زندان اوين و تعدادي ديگر از زندانيان آقايان عليرضا خيرآبادي، خالد هرداني، منصور پورفرهنگ و شهرام پورفرهنگ كه در زندان اوين هستند.
م . م: آيا اين افرادي كه نام برديد به حكم دادگاه محكوم به اعدام شدند؟صادق نقاشكار: اينها محكوم به مرگ از سوي دادگاه هاي جمهوري اسلامي شده اند و حتي رئيس ديوان عالي كشور اين را تاييد كرده. اين مساله باعث شدت نگراني و تشويش خاطر تمامي فعالين حقوق بشر گرديده و از تمامي فعالين حقوق بشري چه در داخل و چه در خارج كشور مي خواهم براي نجات جان اين زندانيان در پي اين تهديد و در پي بردن حجت زماني به نقطه نامشخص اقدام كنند و پيشگيري كنند.

از یولند پستن تا الهام افروتن

2006-02-03T01:42:00.000-08:00

زمانی که اولین بار خمینی دستور قتل سلمان رشدی را داد و پرونده کثیف دیگری برای اسلام سیاسی باز کرد هر روزه شاهد به خون کشیده شدن صدای آزادیخواهی و مسدود شدن آزادی بیان توسط قدرتهای دولتی مسلمانان هستیم. شاید قبل از آن اسلامی که در مسند قدرت نبود و نتوانسته بود خود را از پله ولایت مطلقه فقیه بالا بکشد نمی توانست اینقدر آشکارا مقابل آزادی بیان بایستد.
مقایسه حرفهای خمینی در سال پنجاه و هفت و قبل از آن در مورد فعالیت گروههای کمونیستی و عملهای کثیف و اعدام های سیاه از کمونیست ها در سالهای 60 و 67 نمود دیگری از وحشیگری اسلام سیاسی بود. اما خفه کردن صدای مخالف مخصوصا در مورد نقد و ظنز قرار دادن نمادهای اسلامی و دینی در زمان فرمان خمینی جنبه دیگری به خود گرفت. نقد برای بیماری وحشتناکی برای اسلام و موسس آن محمد چرا باید اینقدر در بوق و کرنا باشد؟ مگر همین اسلام با تکیه به پایه های حکومتی اش به بار آورنده این همه فجایع در سطح دنیا نیست؟
از بمب گذاری در مهد کودک های اسرائیلی تا لندن و مادرید و حادثه یازده سپتامبر و جنگ های افغانستان تا اعدام ها در ملح عام توسط جمهوری اسلامی و شنکجه و محکومیت مخالفین طی سالهای سفت شدن حاکمیت ارتجاع بر ایران، شاهد هر روزه این فجایع بودیم و اگر کاری نکینم خواهیم بود. هنوز داغ ترور کارگران هلندی، تئو ونگوگ در چهره مدافعان آزادی بیان مانده است. هر جا ضدیتی با منافع انسانی مشاهده می کنیم این قطب تروریسم و فاشیسم اسلامی است که مقابل قطب سرمایه داری غرب صف آرایی می کند و همیشه مردم و چپ جامعه در این صف آرایی خونین متضرر می شوند.
قضیه از آنجا شروع شد که یک نویسنده کودکان در کتابش احتیاج به تصویرعیسی و محمد و موسی برای توضیح مطالب کتابش داشت. اما هیچ نقاشی حاضر به کشیدن یک تصویر معمولی از محمد نبود. چون میدانستند کشیدن تصویر محمد در اسلام ممنوع است و ممکن است جریانات اسلامی دست به ترورشان بزنند. دو نقاشی که حاضر شدند یک تصویر معمولی از محمد بکشند، حاضر نشدند نام خود را علنی سازند. برای همین روزنامه یولند پستن از همه نقاشان دانمارک دعوت کرد تا برای شکستن این جو، تصویری که از محمد در ذهن دارند را بکشند و برای روزنامه بفرستند و اعلام کرد نام نقاشان هم باید علنی باشد. 12 نقاش چهره محمد را آنطور که خود تصور میکردند کشیدند و برای روزنامه فرستادند. و از آن به بعد این بهانه ای شد تا گروههایی از مسلمانان به رهبری آخوند ها و امامان جمعه و سران کشورهای عربی به رئیس جمهور دانمارک نامه اعتراض آمیز بنویسند. و رئیس جمهور فهیم دانمارک هم با جمله اینکه در یک کشور سکولار رئیس دولت است و به آزادی بیان احترام می گذارد جواب مرتجعان مذهبی را داد که خشم الهی آنها را بیش از پیش برافروخت.
واقعا دنیای عجیبی شده است. وقتی هر روزه کودکان در عراق روی مین می روند، نرخ تن فروشی در ایران بیداد می کند، ایدز از سر و کول مردم آفریقا بالا می رود، اعتیاد بلای جان مردم افغانستان شده و هزار و یک معضل و بدبختی گریبان مردم را گرفته است اما کسی صدایش در نمی آید اما گله های کله خران و حکومتی ها در زمان کشیدن چند عکس از فسیلی که جان اکثر مردم جهان را به لب رسانده است در می آیند و ابراز وجود می کنند. باید به رئیس جمهور دانمارک به خاطر دفاع از آزادی بیان در مقابل جانیان اسلامی تشکر کرد و از این کار قدردانی کرد و به سردبیر نشریه یولند پستن برای آغاز کردن فصلی تازه به تعرض به اسلام و محمد و هر خرافه و ارتجاع دیگر آفرین گفت. البته این نشریه اعلام کرده که قصد تعرض به اسلام و محمد را نداشته و تحت تاثیر این خودنمایی ها و شمشیر تیز کردن مسلمانان و سران حکومت ها نتوانسته حرف اصلی اش را بزند. اما من از طرف خود و دیگر جوانان سکولار و آتئیست ایران از این نشریه کمال قدردانی را دارم و امیدوارم در راه آگاهگری بر ضد اسلام و مذهب در حالت کلی استوار باشند.
لازم به توضیح است هر جا که اسلام سر کار باشد فجایعی انسان ستیز می آفریند و آخرین مورد مربوط به شکنجه نویسنده ای شجاع در شهر بندرعباس است. الهام افروتن، در یک مقاله آیت الله خمینی را به ایدز تشبیه کرده است که در سال 57 از فرانسه به ایران منتقل شد، او لاجوردی ها و و خلخالی ها زا به عنوان ناقلان اولیه ی بیماری معرفی نموده و و مراکز تجمع کنونی بیماری را سپاه پاسداران، وزارت اطلاعات و قوه ی قضائیه و نمود عینی بیماری را محمود احمدی نژاد معرفی کرده است.
الهام افروتن از اعضاء اصلی انجمن داستان نویسان شهر بندرعباس بوده و جامعه ی ادبی شهر بندرعباس به توانایی های ادبی او اعتقاد دارند. چند تن از اعضاء این انجمن در نامه ای خطاب به مریم هوله و پایگاه ادبی «مانیها» خواستار اطلاع رسانی درباره ی وضعیت او شده اند. این نویسنده ی جوان هم اکنون در بازداشتگاه های اطلاعات استان هرمزگان به سر می برد و ظواهر امر نشان می دهد که جریانات حکومتی سعی در حذف بی سروصدای او دارند.
در مقابل دفاع از آزادی بیان و جان الهام عزیز باید به کمک او بشتابیم. جان الهام افروتن مورد تعرض جانیان حکومت اسلامی قرار دارد و هر چه زودتر باید از زیر چنگال کثیف حکومت اسلامی به در آید. از هومن عزیزی و مریم هوله برای دادن این خبر ممنونم. بلاگرهای عزیز در راه آزادی الهام افروتن کاری شایسته انجام دهیم.
این پتیشن را برای آزادی الهام افروتن امضا کنید

نامه هومن عزیزی و مریم هوله در مورد دستگیری و شنکجه الهام افروتن

نامه محمود قزوینی در مورد کمپین دفاع از آزادی بیان در رابطه با نشریه یولند پستن

تمام کاریکاتورها و عکسهای محمد که در یولند پستن چاپ شده اند

بیانیه کانون وبلاگ نویسان ایران (پن‌لاگ) در رابطه با سرکوب فعالین سندیکای شرکت واحد

2006-01-30T10:25:00.000-08:00

کانون وبلاگ نویسان ایران (پن‌لاگ) با محکومیت سرکوب وحشیانه اعتصاب کارگران شرکت واحد ،همه کاربران اینترنت را به یک کمپین اینترنتی در روز دوشنبه فرا می‌خواند.

بنا به گزارشات رسیده مامورین امنیتی و اطلاعاتی جمهوری اسلامی ایران شب گذشته با یورش به منازل کارگران مظلوم شرکت واحد با اعمال ضرب و شتم , صدها نفر را دستگیر کرده اند.در میان دستگیر شدگان همسران کارگران و کودکان دو ساله نیز به چشم می‌خورند. جرم دستگیر شدگان، اعتصاب برای بهبود شرایط طاقت فرسای شغلی آنان بوده است .

کانون وبلاگ نویسان ایران ضمن محکومیت این برخورد وحشیانه و خشن ، با توجه به سابقه دولت ایران درزمینه نقض گسترده حقوق زندانیان سیاسی مشتمل براعدام و شکنجه های مختلف روحی و جسمی و غیره بشدت نسبت به وضعیت دستگیرشدگان ابراز نگرانی کرده و همه ایرانیان و سازمانهای بین‌المللی مدافع حقوق بشر را به اقدام فوری و موثر در برابر این جنایت وحشیانه فرا می‌خواند.
کانون وبلاگ نویسان ایران از همه وبلاگ‌نویسان و وب‌نویسان محترم تقاضا دارد: با نصب لوگوی سندیکای کارگران شرکت واحد در صفحات خود با ایشان اعلام همبستگی نموده و با همه امکانات به خانواده های دستگیر شدگان کمک کنند.

از همه وبلاگ نویسان و کاربران اینترنت درخواست می‌کنیم روز دوشنبه دهم بهمن ماه برابر با 30 ژانویه 2006 با تماس تلفنی و ارسال فکس به سازمان عفو بین‌الملل,دیده بانان حقوق بشر سازمان ملل متحد، کمیسیون حقوق بشر سازمان ملل وپارلمان اتحادیه اروپا وهمچنین صلیب سرخ جهانی و روزنامه‌های محلی در کشورهای متبوعه ،آنان را در جریان موارد نقض آشکار حقوق بشر توسط رژیم قرون وسطایی ایران قرار دهند و خواهان پیگیری ایشان برای آزادی دستگیر شدگان گردند.

از ایرانیان خارج از کشور می خواهیم با تلفن های متعدد و ارسال ایی میل به سفارت خانه های جمهوری اسلامی ایران و اشغال خطوط فکس و تلفن و پر کردن ایی میل آنها با پیام های آزادی برای کارگران شرکت واحد به مقامات جمهوری اسلامی ایران نشان دهند که خواهان آزادی فوری دستگیر شدگان و رسیدگی به خواسته های کارگران قهرمان شرکت واحد هستند.

نسرین، پرواز می کند !

2006-01-27T13:51:00.000-08:00

یادم می یاد برای اولین بار که خاطرات زندان "نسرین پرواز" را می خواندم تابستان پنج سال پیش بود. تا قبل از این یک کتاب از خاطرات زندان پاره پوره خوانده بودم که زیاد به دلم نشسته بود و خوب طبیعتا پای حرف و درد دل خیل زیادی از آدمهایی که زندانهای سیاه شاه و جمهوری اسلامی رو تجربه کرده بودند نشسته بودم. خیلی از چیزهایی که توی حرفهای اینهایی که حرفهایشان رو شنیده ام نکات خیلی هست. از تواب شدن های کمونیست ها، شکسته شدن زیر شکنجه های مجاهدین، کمونیستی که بعد از تواب شدن به رفیق دیروزی اش می گفت نجس!، شکنجه های روحی و جسمی بیست و چهار ساعته و .....
یکی از اینها برام تعریف می کرد که یک چپی که تواب شده بود وقت و بی وقت اذان می گفت و دم به ساعت قرآن با صدای بلند می خواند. و اینها هم با چند تا از بچه های چریک و مجاهد ریخته بودن سرش و کاری کرده بودند که تا شش ماه نمی توانست دهن اش رو باز کنه ! خودش تعریف می کرد که چند ماهی انفرادی کشیدن اما ارزشش رو داشت چون دیگه کسی جرات نمی کرد چرت و پرت های اسلامی رو "ار" بزنه !
اما وقتی اولین پیچ اینترنتی "زیر بوته های لاله عباسی" رو خواندم دیدم اصلا نمی توانم از خواندش دست بردارم. اون موقع هنوز پرینتر نداشتم و مجبور بودم از روی مانیتور بخوانم. کتاب هم مفصل و جزئی نگر هست و یادم می یاد نمره عینکم بعد از تموم شدن کتاب تغییر کرد. ساعت ها زل می زدم به مانیتور و می خواندم و می خواندم. اینقدر این کتاب برام جذاب بود که صبح که بیدار می شدم می خواندم و تا شب. دیگه یادم نمی یاد چیزی به این مهمی برام بوده باشه که اینقدر وقت بذارم و از مانتیور بخوانم اش.
اینقدر این کتاب صحنه سازی های واقعی و هنرمندانه ای داره که نمیشه به سادگی ازش گذشت. خودت رو تو سیاهچال ها، قبرهای تک نفره برای شکنجه، انفرادیها، درد شلاقها، ناخن کشیدنها، نشان دادن جنازه پوسیده برادر و شوهر، روانی شدن بعضی ها، خرد شدنها و مصاحبه های تلویزیونی، سهیم و شریک می بینی و دقیقا فکر می کنی که این زندان ها رو تجربه کردی. چیزی که برام تو خواندن اش جالب بود روان بودن و پیوستگی بی نظیر مطالب بود. نسرین از تجاورزهای جنسی به زنان و مردان در زندانها به شکل یک شکنجه یاد می کنه و این تابو رو که بعضی ها ایجاد کرده بودن با این کارش شکسته. به نظر "پرواز" شکنجه انواعی داره و یکی از انواع اون هم تجاوز جنسی برای خرد کردن زندانی بوده است.
خواندن کتاب "نسرین پرواز" رو به همه توصیه می کنم. چیزهای بسیار خوبی حتی یاد خواهید گرفت. نیروهای امنیتی جمهوری اسلامی در محتوا تغییری نکردند و با خواندن این کتاب بهتر می توانیم هم جنایت های این رژیم را در خاطر بسپاریم و هم راههای مقابله رو مرور کنیم. این کتاب ضمنا سند روشنی دال بر جنایت های جمهوری اسلامی است و من امیدوارم همه دست اندر کاران این جنایات زنده بمانند و در دادگاههای مردمی محاکمه شوند. افکار عمومی جهان باید روشن شود که جمهوری اسلامی، خمینی و خاتمی و رفسنجانی و خامنه ای و لاجوردی و خلخالی و هزار ضد انسان دیگر چه بر سر جنبشهای مختلف اجتماعی به خصوص چپها و مجاهدین آوردند. نسل کشی اینها دست پینوشه را از پشت بسته است.
امروز که دیدم کتاب "زیر بوته های لاله عباسی" در نشریه چلچراغ در ردیف اول کتاب های مورد علاقه خوانندگان قرار گرفته واقعا خوشحال شدم که کتاب یک کمونیست مورد پسند خوانندگان جوان این نشریه است. نسل جوانی که تنها بر خاکسترهای جنبشی به نام چپ حضور داشت الان داره پر و بال پیدا می کنه و دنبال کتاب های مورد علاقه اش و ادبیات اش میره. وقتی این کتاب از سووشون و چشمهایش و شازده احتجاب و چندین رمان دیگه که هر کدام مسلما شیوه ای خاص در نگاشتن و هنرمندانه نگاشتن هستند نشان از پیدا کردن مطلبی نو در این رمان واقعی توسط مخاطبینش داره. منظورم مقایسه "زیر بوته های لاله عباسی" با بقیه این رمانها از نظر ادبی نیست. اما نحوه روایت کردن، داخل کردن مخاطب به کتاب، آزاد گذاشتن مخاطب به تصمیم گیری، و جدید بودن داستان کتاب را بسیار جذاب و خواندنی کرده است.
در ضمن در مورد نام کتاب، نمی دانم جایی اشاره شده است یا که نه اما "لاله عباسی" گلی بوده که در اوین می روییده و هر زندانی که آزاد می شده یک بوته از این گل را می برده و در باغچه خانه اش می کاشته و به این صورت نشانه ای از اوین با خود همراه میکرده و این شده نماد زندان اوین نزد زندانیان سیاسی. صمیمانه به نسرین عزیز تبریک می گویم و امیدوارم کتاب اش زودتر به بقیه زبان ها هم ترجمه بشه

سراسر سرمایه داری زندان است !

2006-01-18T01:20:00.000-08:00

خانواده سلول این زندان و پرورش دهنده گوسفندان

بحث در مورد خانواده و کارکرد آن در دنیای امروز که بر اساس سود سرمایه مدارانه تعیین می شود کم نبوده اما هیچگاه به خانواده به عنوان نهادی ارتجاعی نگاه نشده و باید این بزرگترین "تابو" هر چه زودتر شکسته و خرد شود. این نهاد که برای عوام خیلی طبیعی می نمایاند، عملکردی فوق جذاب برای سرمایه داری دارد و بزرگترین نقش را در حفظ وضع موجود به عهده گرفته و به خوبی هم نقش را بازی می کند.

خانواده زاده سرمایه داری است! توضیح مفصل در مورد خانواده در کتاب معروف انگلس می توان یافت که با فاکت های تاریخی خود نشان می دهد که خانواده به این شکل وجود نداشته است و خود خانواده تابعی از گذاره ای مستقل به نام "شیوه تولید" می باشد. البته نقد به انگلس اینجا وارد می شود که تمامی فاکت ها و نمونه ها را به صورت خطی و نتیجه را هم خطی بیان و استنتاج کرده است. اما دیالکتیک مارکس چیزی ورای این خطی بودن نگارش انگلس را به ما یادآور می شود. دیالکتیک دستاوردی است که با آن می توانیم بی رحمانه کتاب رفیق و دوست مارکس را نقد کنیم. بهر حال این بحث در حوصله این مقاله نمی گنجد و امیدوارم جای دیگری به آن بپردازم اما "دولت، خانواده، و مالکیت خصوصی" نتیجه اش خارج از اسلوب رسیدن به آن درست است. اینکه خانواده نه ابدی بوده و نه ازلی، در تاریخ صدها بار تغییر شکل داده، و کارکردهای مختلفی در دوران مختلف دارد.

برای اکثریت درونی شده که خانواده یک نهاد طبیعی متشکل از یک مرد و یک زن وابسته به او و یک یا چند فرزند آن دو تشکیل می شود. و هر روزه هم توسط رسانه های علنی و غیر علنی خدمتگذار شستشو مغزی داده می شوند که خانواده اولین سلول جامعه است. اما کسی به این توجه نمی کند که "خانواده اولین سلول جامعه بورژوازی است". خانواده تولید انسان را در جامعه بورژوایی بر عهده گرفته، و به انسانهایی که تولید می کند می آموزد که باید در خدمت سرمایه داری باشند. باید هویت انسانی خود را کنار بگذراند و در روزمرگی "مدرسه- کار- ازدواج- والد شدن" غرق شوند. کسی که بخواهد این روند را بشکند و مقابل خانواده و به تبع آن جامعه سرمایه مدار بایستد، پذیرفتنی نیست. اینکه همجنسگرایان، مجردها، و .... به یک چشم دیگر نگاه می شوند برای همین علت است. کسی که "زن و بچه" دارد خوب است چون در مقابل هنجارها تعظیم کرده و به خوبی آموخته که در توالی زندگی بغلتد. می آموزد که صبح تا عصر انسانها را چطور توسط سرمایه داری استثمار کند و یا اینکه خود در این دنیای وارونه استثمار شود، شب هم فرزندان اش را به بازی بگیرد و شب هم با همسرش سکس کند. و این توالی لجن می آفریند.

اینکه هر ایدئولوژی در خدمت سرمایه داری نظیر مذاهب یا ناسیونالیسم به خانواده به اندازه خود تقدس می بخشند راز دریافت اهمیت خانواده برای سیستمی است که می خواهد خود را حفظ کند. و از این دریافت می فهمیم که چرا باید این شکل خانواده را زیر پا له کرد. خانواده یک ابزار است برای سرکوب. سرکوب فرزندان توسط فرهنگ مردسالارانه خانواده و سرکوب زن، تازه در بهترین حالت که زن توسط مرد مورد تجاوز جنسی و روحی قرار نگیرد. سرکوب میل جنسی، با آموزش اینکه تو فقط باید با همسرت سکس داشته باشی و فرزندان هم تا وقتی در این سیکل (خانواده) نیافتند موجودی عقیم هستند و سکس برایشان کفر محسوب می شود !

تا "کانونهای گرم خانواده" وجود دارند جایی برای شکوفائی استعدادها ظاهر نمی شود. این هم خانگی اجباری که در لوای مذهب به خورد ما داده می شود بسیار برای وضع موجود حیاتی و جدی است. تازه اراجیف مذهبی را بدان اضافه کنید تا ببینید این نهاد سرتاپا کثافت در چه مجالی هویت اش را می پوید. که هیچ چیز نبوده و صاعقه آسا قدرت برتری به نام خدا آدم را آفریده و از دنده چپش حوا را و اینها "ازدواج" کردن و باقی داستان از سری داستانهای تخیلی مذهب! شکستن این نهاد و خارج شدن از انقیاد جسمی، و روحی خانواده کار مشکلی است. در جامعه مردسالاری که مجرد بودن و حتی بیوه بودن جرم است، چطور باید به سمت آینده ای روشن برای کنارزدن خانواده از زندگی کنیم؟

نظرم این است که نمی توان ابتداً خانواده را از بین برد و بعد به انقلاب اجتماعی فکر کرد. ما چپ ها آموختیم که برای زدن سیبل ابتدا حواشی سیبل را نشانه بگیریم و در آخر خود سیبل را (که باز هم نمی زنیم) در این مملکت بحران زده که از یک طرف انواع مسائل سیاسی را دارد و از طرفی مملو از مصیبت های اجتماعی است باید به سمت تغییر وضع موجود پیش رفت و آنرا عملی کرد. ما باید همراه با انقلاب اجتماعی در ایران نهادهای عقب مانده ای مانند خانواده را هم براندازیم که کلید برانداختن جامعه مردسالار کنونی است.

We Still Need Change The World

بیانیه جمعی از وبلاگ نویسان در دفاع از زندانیان زندان رجایی شهر

2006-01-08T00:15:00.000-08:00

به پیشگاه وجدانهای بیدار و بشریت مترقی و سازمانهای حقوق بشری و شخصیتهای بشردوست جهان!
دولت جمهوری اسلامی ایران در هشتمین هفته اعتصاب غذای زندانیان سیاسی زندان رجایی شهر به جای بررسی خواسته های آنان زندانیان را به بندهایی با شرایط سخت تر منتقل کرده است. زندانیان سیاسی در ایران در بدترین شرایط ممکن به سر میبرند . بسیاری از آنها به دلیل شکنجه های قرون وسطایی دچار نقص عضو شده اند. به طور مرتب به زندانیان حمله میشود و وسائل آنها غارت میشوند.بسیار ی از زندانیان سیاسی مدت های طولانی در سلول های انفرادی نگاه داشته میشوند. دولت ایران هیچ مسئولیتی برای تامین غذا و بهداشت و حتی امنیت جانی زندانیان قبول نمیکند. بنا به گزارشهای مختلف اعتیاد و بیماریهای پوستی واگیر دار و بیماریهای خطرناک مانند ایدز و هپاتیت در زندانهای ایران امری عادی است.در این شرایط دولت ایران زندانیان سیاسی را به میان زندانیان عادی با جرائم سنگین و به بندهایی منتقل کرده است که در آنها هر ماه حداقل یک نفر در درگیری های بین زندانیان کشته میشود تا کشته شدن احتمالی زندانیان سیاسی یک امر عادی تلقی شود.
زندانیان سیاسی افشين با ايمانی ، ولی الله فيض مهدوی ، اميرحسين حشمت ساران ، ارژنگ داودی ، ياسر مجيدی ، حيدر نوری ، حجت زمانی ، اسد شقاقی ، بهروز جاويد تهرانی ، مهرداد لهراسبی و عليرضا کرم خيرآبادی در اعتراض به رفتار غیر انسانی دولت جمهوری اسلامی با زندانیان دست به اعتصاب غذا زده اند و خواهان بررسی زندانهای ایران توسط یک کمیته حقیقت یاب بین المللی هستند.
ما جمعی از وبلاگ نویسان ایرانی بار دیگر توجه و نظر تمامی سازمانهای حقوق بشری و تمامی کوشندگان راه آزادی را به نقض گسترده حقوق کلیه زندانیان سیاسی در زندانهای سراسر کشور بالاخص زندانیان سیاسی زندان رجائی شهر جلب نموده و آنان را به حمایت از خواسته های این زندانیان فرا میخوانیم و یکصدا ضمن دفاع از ایستادگی و مقاومت ایشان اعلام میکنیم:
ما خواهان آزادی بی قید و شرط تمامی زندانیان سیاسی و اعزام هیئت هایی از سوی نهادهای حقوق بشری بین المللی مانند صلیب سرخ بین المللی؛ عفو بین الملل ؛ کمیته حقوق بشر سازمان ملل متحد و کمیسیون حقوق بشر اتحادیه اروپا جهت بازدید از زندانهای کشور و ملاقات با زندانیان .سیاسی و خانواده هایشان و ارائه گزارش به افکار عمومی جهان میباشیم.
جمعی از وبلاگ نویسان ایرانی

منم به شدت از بیانیه بالا حمایت می کنم و از شما دوستان که وبلاگ یا سایت های خبری دارید این مطلب رو انعکاس دهید.

علیه جمهوری اسلامی اعلام جرم کنیم !

2006-01-06T00:27:00.000-08:00

- فکر می کنم هیچ کس کشتارهایی که جمهوری اسلامی در دهه شصت انجام داده است را فراموش نمی کند و با اینکه هر لحظه در معرض گلوله های مدیای اسلام قرار داریم تنفر و اعلام انزجارمون از کشتارها و اعلامهای جمهوری اسلامی اعلام می کنیم. یادمون نرفته که اونروزها که جولانگاه جمهوری اسلامی و خفه خون گرفتن دولت های اروپایی بود، جمهوری اسلامی اینقدر وقیح شده بود که حتی خارج از ایران هم گله گوسفندان بسیجی و حزب الله (که جدا اسم برازنده ای براشون هست؛ حزب، الله جنایتکار!) را می فرستاد و انسانهایی مثل غلام کشاورز عزیز قربانی همین کثافت کاریهای جمهوری اسلامی شدن.
2- جمهوری اسلامی بعد از این دهه هم دست از جنایت برنداشت چون ماهیتا جنایتکار است. ماشین جنایت رژیم اینبار از اینکه علنا بکشند به درون زندانها کشیده شد. شاید دیگه خاوران ها و لعنت آبادها و گورهای دسته جمعی درست نمی کند اما نشان می دهد که دقیقا مستعد این جنایت هاست.
3- خیلی متاسف شده ام که شنیدن خبر اعدام برامون خیلی عادی شده است. در صورتی که در خیلی از نقاط اعدام دیگه اجرا نمی شه. اعدام دقیقا خود قتل است و به قول منصور حکمت "اعدام اسم دولتی قتل است". هر کسی که یک جو شعور داشته باشد می فهمد که قتل و حبس ابد شایسته انسان و انسانیت نیست. اما این اسلام و حکومت کوفتی اش چی از انسانیت فهمیده که اینو بفهمه؟ همون قتل است بهش می گن شهادت، کشتن منافق، اعدام، و هزار و یک مدل قتل دیگه. این کارها مال همون زمان محمد و یارانش هست که می خواستن کشور گشایی کنن و باید این شر و ور ها رو برای مردم ردیف می کرد تا باهاش همراه بشن. و این احکام ضد انسانی هر چه زودتر باید از روی زمین برچیده بشن.
4- حتی کشتن یک نفر دیگه نباید اعدام داشته باشد. چون کسی که انسان دیگه را می کشد باید دید چه دلیلی داشته ؟ مگه میشه یک نفر الکی بزنه کس دیگه ای رو بکشه؟ یا باید ناراحتی روانی داشته باشه که باید به بیمارستان روانی منتقل بشه، یا این کشتن برای دفاع از خود بوده که اینم اعدام شایسته اش نیست و یا این کشتن از سر نداری و فقر و فلاکتی است که باز بورژوازی و سیستم اقتصادی حاکم عامل آن است.
5- اینها را گفتم که از گشته شدن دلارا دارابی حرف بزنم. در آخرین جنایت جمهوری اسلامی که در حال وقوع است این رژیم ضد انسانی می خواهد دختری نوزده ساله به اسم دلارا را در شهر رشت اعدام کند. بعد از حلق آویز کردن نزدیک به ده نفر در سه ماه گذشته، پروژه آخری رژیم منحوس اسلام کشتن دلارا است. جرم دلارا کشتن یکی از فامیل های پولدارش بوده. دلارا با نامزدش به خاطر وضع مالی نامصائد قصد می کنن از این فامیل شون دزدی کنن که طی این کار و درگیر شدن با اون شخص می میره. دلارا به هیچ وجهی(با توجه به پرونده) مقصر نیست و اگر هم مقصر درجه یک این قضیه باشد باز نباید کشته شود. این جمهوری اسلامی همراه با همه نیروی انتظامی و پلیس و ارتش و سپاه و بسیج اش هست که باید نابود بشه. نذاریم که جمهوری اسلامی سر این دختر بی گناه رو بالای دار ببره. رژیم می خواد اینطوری رعب و وحشت در مردم ایجاد کنه و اینو به زور تو ذهن من و تو بچپونه که خیلی قلدر هست.
6- تو یکی از وبلاگها (متاسفانه آدرس اش یادم نیست) که این کشتارها رو به احمدی نژاد ربط داده بود. منم منکر احمدی نژاد و دولت مهرورزش نیستم ! اما نباید فراموش کنیم که در زمان خاتمی هم اعدامهایی برای همجنس گرایی، شلاق برای مشروب و .... انجام میشد و این رژیم باید کلا گورش رو گم کنه. چه اصلاح طلب و چه غیر اصلاح طلب اش وحشی و کثیف هستند. اما اینکه احمدی نژاد اینقدر واضح می کشه و اعدام می کنه برای این است که در سیاست های بین المللی و اقتصادی اش نتوانسته موفق بشه و شدیدا از مردم وحشت داره و باید اونها رو یه جوری مرعوب کنه و اعدام و کشتار یکی از این راههاست. 7- دلارا و دلاراها نباید قربانی وحشی بازی های این رژیم قرار بگیره. ماشین اعدام رژیم رو درهم بشکنیم و با پرچم "منشور سرنگونی" به دنبال در گور انداختن این رژیم باشیم !

سال نو مبارک !

2005-12-31T22:31:00.000-08:00

سال نو شما هم مبارک باشه. امید دارم امسال سالی پر از شادی و سبزی باشد. نمی خواهم مثل "سیاسی"ها شعار بدم که امیدوارم امسال سال خلاصی از شر جمهوری اسلامی و قدرت گیری کمونیسم در ایران باشه اما امیدوارم بتوانیم انسان باشیم و انسانی رفتار کنیم. توی تعطیلات حسابی خوش بگذرونید.
زنده باد هویت انسانی و انسانیت!

بیانیه کانون وبلاگ نویسان ایران در حمایت از حق آزادی بیان کارگران اعتصابی شرکت واحد

2005-12-26T23:35:00.000-08:00

کانون وبلاگ نویسان ایران( پن‌لاگ) دستگیری کارگران زحمتکش شرکت واحد را شدیدا محکوم می‌کند. دولت جمهوری اسلامی ایران به جای ترتیب اثر دادن به خواسته‌های بر حق صنفی کارگران شرکت واحد و بهبود وضع اسف بار معیشتی آنان به روش همیشگی خود می‌خواهد با سرکوب و دستگیری و ارعاب کارگران اعتصاب آنها را در هم بشکند.
کانون وبلاگ نویسان ایران(پن‌لاگ) خواهان آزادی بی قید و شرط رئیس و اعضای هیات مدیره سندیكای كارگران شركت واحد آقایان منصور اصانلو؛سعید ترابیان، سید داوود رضوی، رضا شهابی، ناصر غلامی، حمید زندی، صادق محمدی، صادق خندان، علی ابراهیمی، امیر تاخیری، علی قربانیان، رضا شهابی، ارسلان زرگریان و حسین مهدیخانی می‌باشد. کانون وبلاگ نویسان ایران (پن‌لاگ) از همه وبلاگ نویسان تقاضا می‌کند با پخش اخبار این اعتصاب و نوشتن در باره آن در وبلاگ‌های خود از کارگران شریف شرکت واحد حمایت کنند. پن‌لاگ همچنین از همه سازمان‌های طرفدار حقوق بشر انتظار دارد با اعتراض گسترده و شدید به دولت ایران خواهان تضمین امنیت جانی اعتصابیون و خانواده‌های آنان شوند و نگذارند این اعتصاب صنفی با روش همیشگی دولت ایران یعنی کشتار و اعدام خاتمه پیدا کند.
کانون وبلاگ نویسان ایران(پن‌لاگ)

تصادف از نزدیک

2005-12-26T08:16:00.000-08:00

ما آدمها تا با یک قضیه رو به رو نشدیم در موردش زیاد می توانیم حرف بزنیم و نظر بدیم که فلان و بهمان و تزهای جور واجور که اگر این طور میشد خیلی بهتر بود. این قضیه به نسبت بودن در چه حوزه ای اهمیت و نظرات متفاوتی داره. مثلا اگر موضوع فرهنگی باشه یا هنر که دیگه نور علی نوره و همه می خوان توش دخالت کنن. البته صرف دخالت کردن خیلی هم خوبه و تابوی "کارشناس پروری" رو از بین می بره اما اینکه هر کسی نظر خودش رو برتر و تنها راه موجود بدونه خیلی خنده دار می کنه قضیه رو.
در مسائل اجتماعی هم این جریان ادامه داره. کسانی که مثلا با یک معتاد برخورد می کنن با قیافه حق به جانب میگن که "خانواده درستی نداشته" یا "دوستان ناباب داشته" یا "ذغالش خوب بوده!!!" و هزار و یک دلیل واهی دیگه. اما کسی رد پای جامعه، رفتارشناسی و اشتباهات تربیتی و مشکلات اقتصادی، معضلات فرهنگی و .... را بر این قضیه نمی بیند یا یاد گرفته اند که اینطور ببینند.
و وای به حال اینکه با یکی از این باندهای زنان تن فروش یا اعتیاد مواجه عملی شوند. به خاطر خشونتی که ملاحظه می کنند بقیه جنبه ها را از یاد می برند و تمام گناه! را به گردن قربانیان می اندازن. دیگه توجه نمی کنن به دلایل و همه رو با یک چوب می زنن و دقیقا روی نظراشون تاثیر می ذاره.
اما باید یاد بگیریم که منصف باشیم، قربانیان رو نجات بدیم و ریشه اقتصادی شو بخشکونیم !
تکبیر !

اعتصاب كاركنان شركت واحد اتوبوس‌راني تهران و حومه

2005-12-23T15:01:00.000-08:00

بنا بر اطلاعيه‌اي كه از سوي جمعي از كاركنان مناطق دهگانه‌ي شركت واحد اتوبوس‌راني تهران بزرگ و اتوبوس برقي صادر شده است، كليه‌ي كاركنان شركت واحد اتوبوس‌راني تهران اعم از رانندگان، كارمندان اداري و كارگران تعمرات، با در خواست آزادي بدون قيد شرط هشت نفر(منصور اصانلو ، ابراهيم مددي ، علي زادحسين و...) از نمايندگان بازداشت‌شده‌ي سنديكاي اتوبوس‌راني، از روز يك‌شنبه دهم دي‌ماه تا آزادي نماينده‌هاي سنديكا، اعلام اعتصاب نامحدود كرده و از به‌حركت درآوردن اتوبوس‌هاي شركت واحد و اتوبوس‌هاي برقي تهران خودداري خواهند كرد.
هنوز چند روزی از شروع وبلاگ نگذشته بود که این خبر را دریافت کردم و به سرعت در وبلاگ می زنم و از همه دوستان می خواهم در بلاگهای خود این دستگیری را محکوم و از اعتصاب کارگران شرکت واحد حمایت کنیم.
به امید اعتصاب عمومی !

تولد ناقوس در تهران آفتابی !

2005-12-13T02:41:00.000-08:00

چرا وبلاگ می نویسم؟
قبل از اینکه بگویم چرا می نویسم، می خواهم کمی از خودم بنویسم. شناخت نسبی که از خودم دارم بهم می گن که منم مثل دیگران هستم. مثل بقیه آدمهایی که در زندگی با هزار و یک مشکل و معضل گوناگون دست به گریبا هستند. از نداشتن امکانات مالی برای دست یافتن به تفریحات مورد علاقه بگیرید تا سر و کله زدن سر اختلافات کوچک با اطرافیان ام. کلا آدم شادی نیستم اما همیشه سعی می کنم روحیه ام را حفظ کنم و دوستانم و کسانی که باهاشون هستم رو بخندونم.
کتاب زیاد می خوانم اما بسیار کند. کنارش مجله های اینترنتی و غیره اینترنتی رو می خوانم. آدم بد غذایی نیستم و اکثرا غذاها رو می خورم البته اگه سیر نداشته باشند. خیلی هم خوش خواب هستم. اگر کسی کار به کارم نداشته باشه و پرده های کلفت اتاق ام رو بکشم، چهارده ساعت بیهوش می افتم. شنا و تنیس رو خیلی دوست دارم اما هنوز دستم به راکت تنیس نخورده. اگر روزی پولش رو داشتم و شوق امروز باهام بود حتما دنبال اش می رم. اما الان به شنا و دویدن در پارکها اکتفا کرده ام. سعی دارم این وزن کوفتی رو پایین تر بیارم اما خیلی سخته. پوسترهای اتاقم مارکس، شاملو، چه گوارا، ناظم حکمت، چاپلین، و هدایت هستند و یک تابلوی نقاشی پوسیده و قشنگ یک طرف دیوار اتاقم رو پوشونده. کسی که چشماش دوخته شده و لب زیپ مانندش رو کشیده اند و اشکهایش از بین نخ های چشم بیرون زده و صورت اش پاره شده. احساس همزاد پنداری خاصی با این نقاشی دارم.
اما اینکه چرا وبلاگ می نویسم، وبلاگ می نویسم که خودم رو آروم کنم و تجربه هایم رو با بقیه توی سینی بریزم. شاید بعضی هاش به درد نخوره اما اگر تعدادشون با بقیه وبلاگ نویسا بیشتر بشه به درد نخورهاش به چشم نمی یاد. ضمنا این وبلاگ منعکس کننده افکار و دغدغه های من هستند. از دردهام می نویسم، اگه شعری گفتم اون رو می ذارم، اگه عکس خوبی گرفتم حتما می ذارم شون، اگه خبر مهمی شد، اگه قرار شد کار جمعی برای کسانی که به دست جمهوری اسلامی اسیر و گرفتار هستند بکنیم این وبلاگ یکی از پیشگامان هست، اگه مقاله ای، ترجمه ای و تحلیلی نوشتم اون رو در این وبلاگ می ذارم. امروز که سیزده دسامبر در ساعت دوازده ظهر هست و این وبلاگ دارد متولد می شود نمی دانم تا کی به نوشتن این وبلاگ ادامه می دهم. اما اینقدر موضوع برای نوشتن هست که می دانم به این زودی ها تمام نمی شود. در آخر بگم که از حسن آقای عزیز که قالب وبلاگ رو برایم طراحی کرده خیلی ممنونم.
ما بی چرا زندگانیم
آنان به چرا مرگ خود آگاهانند
اما می خواهم بی چرا زنده نباشم !